Aitonaren ganbarako besaulkitik

2011-11-23T00:59:00.004+01:00

Gaur abesti bat besterik ez .

Keinu batek zenbat gauza adieraz ditzakeen. Zenbat bihotz alda ditzakeen...

:) aspaldiko partez

2011-11-11T01:48:00.000+01:00

Gaueko azken zigarroa erretzera irten naizenean, ilargiak zerua argitzen duela ikusi dut, eguzkiaren faltan, bera dela urrunean itsasoa ikustea ahalbidetzen didana.
Kaladak eman eta eman, nire birikek kanporatzen duten airea haizeak barrura darama, gela barrura, nire ondora.
Eta bai, gaur ere bakarrik sentitzen naiz, nire bihotzaren zati handi bat zurekin joan delako, eta ez delako bueltatu. Bakarrik utzi nau. Bakarrik utzi nauzu.
Badira bi hilabete bihotzean min dudala, arnasa hartzean barnean tope bat nabaritzen dudal. Eta gero, gero tristura dator. Galdutako laguntasunaren minak oroitzapen goxoak besterik ez dakarkizkidalako. sentitzen dut momentu horiek ez ditugula berriz biziko, ez dizkidazula berriz oparituko.

esaidazu eman nizuna oroitzen jarraitzen duzula, geneukan tonteo sano hura oroitzeak mina ematen dizula, eta ez grazia. Ez duzula indiferentzia sentitzen nirekiko. Nik behintzat ez. Hainbat abesti entzutean negargura sartzen zait, eta hain lehor nago barrutik, ezen negarrk ere ez baitzait ateratzen.
Bada denbora mordo bat ezer sanorik idazten ez nuela esaten nuela, oraingoa ere ez da sanoa, baina bilatu dut zerri buruz idatzi tamalez. eta hitzak politak ez badira, nire bihotza triste dagoelako da.
zurekin egon nahi dut, behar bezal hitz egin. ez dakit noiz iritsiko den egun hori, baina berandu baino lehen izatea espero dut. hala behar dut. mozkortzeko gogoa sartzen zait, penak alkojoletan husteak nola sentiarazten duen ikusteko. eta bai, aspaldian ez dut euskaraz libururik irakurri eta hori ere antzematen da nire idazkietan.
gaur abesti bat egiten saiatu naiz, abesti bat zuretzat. akorde alaiak besterik ez zitzaizkidan irteten, orain arte zuri lotutako guztia alaitasuna besterik izan ez delako. baina gaur, gaur ez zait hitzik atera, ez hitz duinik behintzat. duintasuna galdu dut zurekin, nire buruarekin.
badakizu zer den gogorrena? batzuetan uste dudala honekin bizitzera ohitu naizela, egoera eramaten ikasi dudala. eta hori bai ez dudala nahi. leghengota bueltatzea da nire desio bakarra. zu eta ni. ni eta zu. betirako aldamenean izango nuen laguna izango zinela uste nuen, baina badirudi oker nengoela. egun batetik bestera bazterrean utzi nauzu, eta badirudi ez dizula axolarik. eta horrek barrutik hiltzen nau. azken bi hilabete hauetan ez naiz bizi. zurekin oroitzen naizen bakoitzean bihotzak buelta ematen dit, eta barnean tximeletak beharrean kakalardoak sentitzen ditut, gero eta beherago narametela sentitzen dudan kakalardoak.
esan zenuen madrildik etorriko zinela nigaa, etxera beharrean asteburuak nirekin pasatzera.

batak besteari esaten genizkion hitzaetan edertasuna besterik ezin zitekeen antzeman, galaitasuna. adeitasuna. errespetua. laguntasuna. maitasuna. non dira hitz haiek? nora bidali dituzu?

nire izatearen barne barnean zuk horrelako txokoren bat bilatu izana desio dut, agian paper artean. baina gauzak kanporatzeko beharra izan duzula jakin nah nuke, horrela jarduten ez duen mutila zarela badakidan arren.
egunen batenan, ingelesez idatziko dizut.

Eguzkiaren faltan
ilargiak argitzen du gaua
ta zigarroaren kedar grixa
barrura datorkit, nire ondora

bizitakoak
gaur ez du balio
elkarri ateratako irriek
bakarrik utzi zaituzte, bakarrik utzi naute

niri agindutakoak
ahaztu zaizkizu

2011-11-05T04:24:00.001+01:00

Cómo estás, cuánto tiempo, te acuerdas de mi?

2011-10-14T03:37:00.002+02:00

Gaur ere zuri idazten dizut. 40 egun pasa baditut ere honi buruz ezer esan aurretik, behin hasita geratzea ezinezkoa zaidalako..
Oroitzapenen kutxan igerian hasi naiz gaur. Bai, fotologean aspaldi idatzi nituen gauzak irakurtzen. Kaliforniara joan zinenean eskaini nizun sarrera irakurri dut, agurrei buruz hitz eigten zuena.

Ohartu naiz, zuri ez dizudala agurrik esan nahi. Gezurra badirudi ere, zu hain urrun joateak hurbildu gintuen. Eskuz idatzi nizun gutun hura oroitzen dut, edota nire gela pintatu nuelako salako lurrean koltxoia botata, mugikorrean dohainik nuen interneteko hilabete hura aprobetxatzen FB bidez izan genuen elkarrizketa. 100 mezu bata besteari. Ordutik, ezerk ez gaitu banandu. Ezer ez da gai izan gu banantzeko.

Gaurrarte. Sarrera hartan esaten nuen, agur esan ostean, oroitzapenetan bizitzea besterik ez zaigula geratzen. Nik ez dizut agurrik esango. Beste edonorekin agian berdin izango zidan, baina zurekin ez. Ez dizut agurrik esango inolaz ere. Me niego.

Zuregandik gertu dauden neskengan sentimendu arraroak sortu izan dituzu beti. Beti. Beti. Bolada batez zutaz maiteminduta nengoela uste izan nuen. Baina gaur, uste dut oker nengoela. Horrelakoa zarela, berezia. Zuk aukeratutako pertsona batzuekin laguntasuna muturreraino eramaten duzu, eta pertsona horrek zu era berezi batera maitatzea eragiten duzu. Ez dakit nola... baina kontua da lortu egiten duzula.

Eta bapatean, ia zerua ukituan gauzkazula, ezerk hobeto joan ezin dezakeela uste dugunean, ziztada sartzen diguzu, zast! agian mutur horretaraino heltzeak beldurtu egiten zaitu, akojonatu.
Betiko izango zela uste nuena pikutara jaurtu duzu, edo dugu. Eta sentimendu horrekin batera, osotasunean, ni ere bai.

Hona etortzen zarenean badakit defentsak baju ditudala harrapatuko nauzula, eta alkoholak eragiten badit, are eta gehiago. Egia esan, berdin zait. Ez dizut hitz txarrik egingo. Barnean daramadan tristura hau ateratzen lagunduko badit, gustura hartzera irits naiteke. Zugana hurbiltzeko emango dudan laguntza guztiari egingo diot ongietorria.

Momentu honetan, gauza guztiak ondo joan daitezen, zurekin daukadan desgrazia hau konpontzetik hasi behrko baitut.

Zugana hurbildu eta mozkorrak zer gertatu zaigun galdetzen lagunduko dit. Zure erantzuna espero dut irekia izango dela. Ezin dudalako gehiago aguantatu nik, ondo nagoela esateak gero eta min handiagoa ematen dit, indiferentziaz jokatzea gero eta gehiago kostatzen zait. Eta atzo eta gaur ezer politik ez bazait atera, barrutik polita ez naizelako da. Lagun iezadazu politzen, badakidalako zu gai zarela. Zu ez beste inor.

Emaidazu muxu bat berriz ere, nahiz eta mozkorra egon, eta esaidazu kaka hau guztia ahaztu eta berriz ere egun hartara bueltatuko garela. Guztiak berdin izaten jarraituko duela. Hilabete hau parentesi bat besterik ez dela izango. Bata bestearekiko jarreran ahaztu egingo dugula, ez diola gure harremanari eragingo, etorkizunean akatsok berriz errepikatzen ikasiko dugula.
Esaidazu zer pasatzen zaizun burutik, zer behar duzun. Nigandik zer espero duzun. Eman egingo dizut, zurekin berriz ondo egoteagatik edozer emango nukeela esan nahi dizut.

Askotan saiatu izan naiz gauzak ukatzen. Nirekin hasarre egon nahi baduzu, errua zurea dela pentsatu nahi izan dut, zu ateratzen zarela galtzen. Baina ezin dut nire burua engainatzen jarraitu, ez bainaiz tuntuna. Nahiz eta zurekin askotan horrela jokatzen dudan.

Utzidazu berriz ere zure bizitzaren parte izaten. Eta bai, ulertezin diren galderei erantzuten ari naiz denbora guztian. Baina ez iezadazu leporatu, ez dakit zu gabe bizitzen. Zu falta zaren munduan nik ez baitut lekurik.

Ezin dut jasan, ezin dut ulertu

2011-10-13T02:55:00.001+02:00

Hainbeste denbora pasa eta gero oraindik ulertu ezin izanak ematen dit barnean minik handiena.

Zer gertatu da. Zergatik.

Irakurtzne hasterako, mesedez, klik egiozu azpiko bideo horri.

Azkenean destinioa existituko da. Seinaleak ziren guztiak, seinale garbi-garbiak. Kanpora joan, besteekin batera geratu...

aukera ezberdin guztietatik badirudi egun hartan okerrena hartu nuela, nahiz eta kulparik ez dudala uste dudan, beste edonon izan banintz egun hartan ziurra ikusten dudalako gaur gauzak ez zirela horrela izango.

Non geratu ote dira elkarri ateratako irriak, elkarbanatutako ordu haiek guztiak. Nik gogoan ditut, agian denak ez, baina ia denak bai.

Arratsaldeak pozten zizkidan zu hor zeundela pentsatze hutsak, baina badirudi gaur horrek guztiak ez duela ezertarako balio.

Ez didazu jaramonik egiten, eta zuri buruzko edozer gauza ikusten dudanean laban zuri bezain hotz batz sartzen zaidala bihotzean sumatzen dut. Orduz gero ez naiz pertsona berdina, ez naiz berdin sentitzen, ez naiz gustura sentitzen. Ez nago ondo. Zu behar zaitudalako, azken 3 urte hauetan niretzat izan zaren pertsona izaten jarraitzea behar dudalako.

Beste inork ateratzen ez dizkidan kontuak ateratzea lortzen duzu, eta pentsatu nahi nuke orain arte berez atera zaizkizula gauzak, ez dela intentzionatua izan. Ez... ziur nago.

Ez dakit ezer zuri buruz irailaren 2 harez geroztik, zure bizitzako hilabete eta erdi galdu dut iada, eta ez nuke ezer gehiago galdu nahi. Baina ez dakit non zauden, nor zaren. Katamalok dion bezala, ez zaitut ezagutzen.

Nire bizitzako atal garrantzitsu bat galtzen ari zara, agian, bi. Baliteke zuri honek axolarik ez izateak, baina ni barrutik hiltzen ari nau. Zerbait falta zait. Nire bizitzaren zati handi bat: zu.

Orduak pasako nituzke zuri buruz hizketan, eta hemen jartzen dudan letra bakoitzak nire bihotza oraindik eta txikiago bihurtzen duela sentitzen dut.
Ez naiz negar egiten duen pertsona horietakoa, gauzak azalarazteko beharrik ez dut izaten askotan, eta behar dudanean, normalean ez dut negarraren bitartez egiten. Lehen, zurekin hitz egiteak lasaitzen ninduen. Orain, ez zauzkat ondoan. Ondo ez egotearen arrazoia zure hutsunea da.

Esaidazu arren berdin sentitzen zarela, faltan botatzen nauzula, ez dizula axolik, zerbait izan naizela zuretzat. Zu ere triste zaudela, oparitu nizkizun ordu haiek faltan botatzen dituzula, gehiago nahi duzula nigandik (agian hori da arazoa), urguiluak ez dizula nigana hurbiltzen uzten. Baina behar nauzula, azken boladan igaro duzun hilabeterik arraroena bizi izan duzula.

Muxu eman zenidan, lagunarteko muxu bat, alkoholak lagunduta. Baina ez nuen ezer gehiagorik espero. Eta ez, gaur ere ez dut espero. Edo hori uste dut behintzat. Pozik nindukazun, elkarrentzat beti hor egongo ginela ziur ikusten bainuen.

Baina gaur ez dakit zer pentsatu, tontakeria batek honaino ekarri bagaitu, ez dakit gauza serioren batek nora eraman gaitzakeen. Ez dut pentsatu ere egin nahi, pentsatzen hasiz gero nire burua blokeatu egiten baita, ezin du ulertu, ezingo luke jarraitu.

Esaten dute maitasunez bihotza apurtzeak ematen duela min gehien. Uste dut behin apurtu didatela bihotza, maitasunez behintzat.Orduan gaizki pasa banuen ere, hau jasangaitzago zait. Lagun bat galdu dut. Parekorik ez duen pertsona. Ez niretzat behintzat. Jende askok ez zaitu ulertzen, eta bolada batez nik ere ez nuen egin. Baina gerora nor zaren erakutsi zenidan, eta nire erara zu maitatzen ikasi nuen. Zu ikuste hutsak irribiarrea eragiten zidan aurpegian. Eta jendeak bestelakorik pentsa badezake ere, laguntasuna zen. Indari handiko laguntasun bat. Bere erara, baina inorekin ez daukadan laguntasuna.

Gaur abesten hasi naiz, eta melodia triste bezain polit bat atera zait. Zurekin deskubritu nuen txapelketan abesteko moduko doinu bat. Letra falta zaio, baina badakit honek horrela jarraituz gero laster lortuko dudala inspirazioa nondik atera, eta nire lehen abestia martxan izango dela.

Egun hartan irratian entzun ninduzun, nik zuzenean ezer esan ez banizun ere. Orduaz akordatu eta jarri egin zenuen, ez zen izan, beraz, halabeharrez gertatutako gauza bat. Eta horrek asko poztu ninduen, beste inork entzuteak baino gehiago poztu ninduen zu hori entzuten ari zinela jakiteak. Ez dakizu zenbateraino...

Malkoak masailean behera euren bidea laister hasiko dutela sumatzen dut. Betaurretako kristaletik iada ez dut ondo ikusten. Denbora gutxian negar egingo dudan bigarren aldia da. Bietan zugatik. Hona iritsi nintzenean zin egin nion nire buruari Bilbon egoteak irriak besterik ez zizkidala aterako. Denbora kostatu zitzaidan lehen aldiz irri egitea, baina lortu nuen. Orain ordea, hirugarren urte honen hasieran, lehen aldiz ari naiz nire eztarrian korapilo jasangaitz bat sumatzen. Bihotzean sentitzen dudanaren isla da begietan behera datorkidana.

Min eman zenidan, joder! sekulan inork ez bezala mindu nauzu. Ez dakit zer egin dizudan, zer egin nizun. Zergatik esan zenizkidan esan zenizkidan gauza haiek, zerk eraman zintuen nirekin horrelaj okatzera. Esaidazu, eta ahal dudanean behintzatl agunduko dizut. Ez duzu bestelakorik merezi. Ez nigandik behintzat.

Zure izena idatzita ikusten dudanean, ezer baino txikiago sentitzen naiz. Aldian bakoitzak, are eta txikiago egiten nau. Zu behar zaitut hazteko, handia naizela sentitzeko, edo handia izatera hel naitekeela sinesteko.

Badakit hitz gutxiko mutila zarela, gauzak barruan gordetzen dituzula, eta beti topatzen duzula sentitzen duzuna azalarazteko abestiren bat. Ez dakit nola egiten duzun, baina zure alderdi horrek, beste askok bezala, txundituta naukate.

Burugogorra naizela esaten zenidan askotan, eta zu ere hala zinela. Baina elkarri barkamena askotan eskatu genion, eta horrek bikain sentiarazten ninduen. Haserretzea txarra ez dela uste dudalako, beti ere konponbidea bilatzeko gai bagara. Urguilua ere lagun dugu, bai zuk eta bai nik. Gaurrarte zugana hurbildu ez banaiz ez da urguiluagatik izan, aspaldi tragatu bainuen nire urguilua zurekiko, bai kontu honi dagokionean behintzat. Ezindut jasan zuk niri jaramonik ez egitea, ez gogamenez, bihotzez baizik. Espero dut inoiz ez naizela zure begietan indiferentzia ikustera iritsiko. Egun horretan, denbora askorako hilko bainaiz.

Ez dakit hitzok zuri idatzi dizkizudan, edo barnean daramadan putakeria hau askatzeko izan diren. Agian bietarako balioko dit. Aspaldian idatzi dudan sarrerarik luzeena izango da.

Ismael Serranoren abesti bat jartzea okurritu zait, "Recuerdo". Baina horixe, oroitu naiz bion abestia dela, eta ondo geratuko bada ere horrek ere txikitu egiten nauela, bihotzean labana sartzen didala, bihotza uzkurtzen didala.

Esaidazu, arren, barnean daramadan min hau gainditzeko gai izango naizela, hontatik irtengo garela, laster abuztuko egun haietara arte zen bezala izaten jarraituko duela guztiak. Ez zaigula abestian bezala gertatuko. 30 urte barru trenean edo metroan topatzen garenean ez didazula Ismaeli eman zioten erantzun berbera emango. Gurekin "grandes amigos pueden convertirse en grandes desconocisos" esan zuenean Nietzschek ez duela arrazoirik izango.

Zuretzat sekula ez naizela pertsona arrotz bat izango.

2011-08-31T04:18:00.000+02:00

Gauak, eromenez beteriko gauak. Bakarka, binaka edo taldean, berdin dio.

Atzean utzitako hartatik ihesean nenbilela, norbaitek eskutik heldu zidan. Goxo, lehun, maitekiro. Haren eskuak nire gorputza arakatzen hastearekin batera sentitu nuen esperantza itzulia zela, eta piska batean bertan geratzeko etorria zela. Eskerrak eman nizkion hegan zebilen izar uxo hari. Beti berera jotzen banuen ere euren lana ondo betetzen zutelako.

Ondarretan paseatuz, hitzik esan gabe, gauaren isiltasunean zuzendutako begiradek biluzik utzi gintuzten bata bestearen aurrean. Eta une hartan. ez zegoen ezer politagorik ezer esan barik batak bestea pentsatzen zebilena jakitea baino. Berriz ere eskerrak eman behar izan nizkion izar uxoari. neurri handi batean behintzat, sentitzen ari nintzen bake haren erruduna bera zelako.

AIrera musu bat jaurti eta arrapaldan harrapatu zenuen. Eta ezpainekin itzuli zenidan, "tori, zuretzat" esanaz. Begiekin eman nizkizun eskerrak, eta eskuekin erakutsi hasiera besterik ez zela izan niretzat. Heldu, ukitu, usaindu, dastatu, sentitu. Eskaini. Hartu.

Ondar hezetik iges, belardi bat topatu nuen zuretzat, biontzat. Uda amaierako haize freskorik babesteko gainean jarri eta estali egin ninduzun, modurik goxoenean.

2011-07-23T03:56:00.000+02:00

Kuriosoa da nola gai egokia aukeratzeak idazterakoan erreztasuna ematen didan. Guaza literarioak idazteari utzi nionetik erdi hilda dabil blog hau...
Friendsi buruz idazten hasi naiz, baina gaur tuntunegi nago telesailaren azken kapituluari buruz hitzegiteko. Ukituta utzi nau.
Gainditua nuela uste nuen sentimenduekin bizi izan naiz azken egunotan. Eta orain barrutik hutsik sentitzen naiz.
Agian betidanik egon naiz zutaz maitemindurik, eta ez dut jakin izan ikusten. Edo agian, ez.
Irakasle hark zerbait pizten zidala ohartu nintzenetik, egunero nire baitan izan dudan zalantza da homosexualitatearena.
Urte gogorrak eta aldi berean politak bizi izan nituen zu ezagutu aurretik. Amaitu diren urteak. Hala ere, oroitzapenek nigan dirauten bitartean bizirik jarraituko du garai haietan bizitakoak. Pertsona batzuk aldatu badira ere, gauzak ez direlako asko aldatu orokorrean, egia esan. Agian hor dago akatsa.
Zu ezagutu zintudanean beldurtu egin nintzen. Ikusi zintudan lehen unetik sortu zenuen indiferentziaz guztiz bestelako sentimendu bat nire barnean. Norbait izango zinen, ziur. Baina egiaren unea iritsi zenean beldurtu egin nintzen. Momentu hartan zurekin egoteko ez nengoela prest pentsatzen dut, ez zela hori nik benetan nahi nuena. Baina zer zetorren ikusi banuen ere ez nuen ezer egin egoera alda zedin. erruaren zati handi bat nirea da, barkatu. Ez nizun minik egin nahi.
Gaizki pasa nuela esan behar dizut, oso gaizki. Ordura arte sexu bereko pertsonez bakarrik maitemindu nintzela esan dezaket guztiz ziur. Bai benetako maitasuna sentitu behintzat. Baina egoera aldatu eta
mutilak iritsi ziren orduan, eta orain arte horrek horrela jarraitu izan du.
Baina orain ari naiz ohartzen, agian zurekiko aurrez beste batzuekiko sentitu nuena ez sentitzeak ez zuen esan nahi neska batekin era hrretako harremanak eduki ezin nituenik. Agian orduan zurekin harremanik eduki ezin izanaren zergatia ez zen zu neska izatea, nik zu horrela ezin ikusi izatea baizik.

Azken egun hauetan teoria horiek nahiko sendotu dira nire baitan. Eta gauzak imaginatzen ditut zure ondoan. Baina hori besterik ez da, imaginazioa. Ez dut uste harago iritsiko garenik. Niri behintzat ez zait aterako.
Eta ikasi beharko dut egunen batean helduen modura portatzen, bada garaia eta.
Ezin dut nire burua norbait maitatzera bultzatu, eta ezin diot nire buruari norbait ez maitatzea eskatu. Maitasunak ez du gogamena ulertzen, eta batzuetan desgrazia bat suposatzen dit horrek.

Ez dut gauzei aurre egiteko bide argirik ikusten. Denbora gehiegi daramate gauzak bere horretan. Aldatzen hasi beharra daukat, baina ez dakit ez nola eta ez nondik.

pd: palmerak erre zaizkit. Ke asko!

Acabo de decir no a un porro.

2011-04-07T22:15:00.000+02:00

Bien por mi!

:)

2011-02-24T00:23:00.001+01:00

Llegó la hora de empezar a hacer mi vida, por fin.

Baite zaitut, Mikel.

2011-02-17T02:31:00.000+01:00

Berandu da oso. Erlojuak 2:18 markatzen du, eta nik zazpietan jaiki beharr daukat. Baina berdin zait, ez dudalako logalerik. Bihotzeko molestia honek ez ditl oak hartzen uzten.
Agian berandu da beste gauzterakao ere. Zergatik! begiak malkoz betetzen dohazkidala nabaritzen dut, baina ez dago besterik. Neronek bilatu dut.
Leku askotatik sobratzen zaidana ausardian transformatu nahiko nuke. Nire burua eraberritu. Eta badakit idazten ditudan gauzak iada ez direla politak, irakurtzean ez dutela maiteminik sortzen. Baina hala nago ni, urdin urdin.
Ez nuen jakin izan bizitzak eskaini zigan karta bakar batekin ere jokatzen, eta horren ondorio naiz ni. 20 urte beteko ditut eta ez dut nahi. Azken urte hauekk desaprobetxatu izanaren sentimendua besterik ez dut nabari. Abenduaren 26ko gau hartara bueltatu nahiko nuke, eta egin gabe utzitako gauza haiei ekin. Ez naiz egindako ezerez damutzen, bai ordea egin gabe utzitakoaz. Topatuko ote dut inoiz bidean galdu nuen ausardia hura... ez dut uste zoriontasunik merezi ez dudanik. Baina legor nago, oso lehor. Bost axola dit guztiak. Guzti-guztiak. Eta nire hitzek kutsu negatiboa besterik ez dute. Zergatik ordea. Zergatik?
istorio politak diatzi nahiko nituzke, eta posible balitz, gu bionak. Esaidazu arren oraindik eren oizbait sentitu zenuen ura sentitzen jarraitzen duzula, nire irudipenak besterik ez direla, gogamen gaixotu honek ikusten dituen mamuak besterik ez direla buruan darabilzkidanak. Esaidazu maite nauzula eta nirekin egon nahi duzula. Nik ez dut besterik desio.
Ez nuen sekula imaginatu zugan zoriontasuna topatu ahal izango nuenik, benetan begiratzea ere ez zitzaidan inoiz okurritu. Eta ez nuen sinetsi. Beti bezela fantasiatan bizi izan nuen, benetan izan zitekeena imaginatuz igaro nituen hilabeteak Eta orain mamuak datoz. Nigandik urruntzen zaituzten mamuak. Eta bai, orain ohartzen naiz behar zaitudala, nire bihotzak zu maitatzea erabaki duela, eta ni horrekin gustura sentitzen naizela. Atsegin zaitut, baina ez hori bakarrik, zerbait gehiago nahi dut bion artean.
Beti etorkizuna imaginatzen hasten naiz momentuak bizi beharrean, eta horrela ezin da. Jaitsi hadi mundura eli! nire izenak zure ahotan polita eta guzti ematen du, zuk esandako gauza oro polita iruditzen baitzait niri.
Bihotza irtengo zaidala iruditzen zait, eta zuri ere berdina gertatzea gustatuko litzaidake, bi bihotzak topatu eta biekin bakarra egiteko. Erdia zuri emango dizut, eta beste erdia neronentzat gordeko dut. ZUre bigotzaren zati bat nirekin eramateko beti. Aldamenean ez zauzkadanean hari hitz egiteko, entzuten didazula seguru jakiteko.
EWz nazazu utzi arren, Mariak baina gehiago balio dut nik, bai zuretzat behintzat, eta erakutsiko dizut. Baina utzidazu erakusten, bestela ez da posible izango. Emaidazu hitza.
Ea bai, zuri didazten dizut, hitzok zuk irakurtzea besterik nahi ez dudalako. Alkoholak bada ere, norbaitek lagunduko digulakoaren esperantza daukat. Merezi dugu biok elkarrekin egotea, tuntun aurpegiarekin behiratzen dizudalako beti. Barre inozoak aterarazten dizkidazulako. Edozein plan atsegingarri egiten zaidalako zurekin baldin bada.
Niekin zerbait nahi duzula jakiteak handi sentiarazten nauelako. Irribarrea aterarazten didazulako.

2011-02-10T00:54:00.000+01:00

Aspaldian ez dut ezer idatzi, Eta gaur ere ez neukan horretarako asmorik.
Baina hala tokatu da.
Hutsunea nabaritzen dut nire barnean, hutsune ezagun bat. Baina ez dakit nola deitu. Ez eta nola konpondu.
Lagundu.

2010-11-23T19:04:00.000+01:00

Algún día en cualquier parte, en algún lugar indefectiblemente te encontrarás a ti mismo, y esa, solo esa, puede ser la más feliz o la más amarga de tus horas.
Pablo Neruda.

Zu

2010-08-18T02:48:00.000+02:00

Kostatu zait konturatzen nire bihotzak zuganako halako maitasun bat sentitzen duela, nire buruak bakarrik bion istorioak imaginatzen dituela. Bai, piskanaka piskanaka zutaz maiteminduz joan da nire burua, nik nire partetik ezer jarri gabe.Baina bat batean etorri da ostikada, agian nik neuk bakarrik imaginatutakoa, baina momentuz ostikoa izaten jarraitzen du.
Zergatik... nik zu nirea izatea nahi dut, nire izaren artean galtzea, zure laztanen ferekarekin limurtzea, bata bestearena besterik ez garela sentitzea. Azkenean hori baita guztia, sentitzea. Min dut gaur bihotzean, egun osoan joan ez zaidan mina. Zu behar zaitudala ohartu naiz gaur, baita heldu bihurtu naizela ere. Atzo ia-ia esan nizun. Bat batean desagertu zinelako ezin izan nizkizun hitz polit haiek esan. "Esan diezazuket gauza bat? gustuko zaitut. Egia da besteek zurrumrratzen dutena, badute arraziririk horretarako. Maite zaitut. Utziko didazu aspalditik egin nahi izan dudan zerbait egiten? tori, zuretzat."Horixe esan eta egitea besterik ez dut desio, eta arren, esaidazu zuk ere berdin sentitzen duzula. Lurrazaleko emakumerik zoriontsuena egingo nauzu. Betiko. Zu eta ni. Ni eta zu. Ez besterik. Biok.
Maite zaitut. Bai, gaur ogartu naiz hori benetan horrela dela. Mikel Urdangarin handiaren musika entzuten saiatu naiz min hau gainditu ahal izateko, edo errazago eramaten saiatzeko. Bai, senti nezakeen minik handiena sumatu dut, maitemina... Ez dakit etorkizunak zer ekarriko didan, maitemin honek jarraituko duen edo erabat kontrakoa den sentimendu batean amaituko den. Zuk ere maiteko ote nauzun. Baina nik ezin dut isilik egon. Behar zaitut, nahi zaitut, horrelaxe sentitzen dut. Eta oraingoan ez naiz geldirik egongo, ez diot trenari joaten utziko. Inork sentiarazi ez nauen bezala sentiarazten nauzulako, zuri begiratu eta mundua alaitzen zaidalako, arnasa sakon hartu behar dudalako nahi eta nahi ez, gaurdaino inorekiko sentitu ez dudana sentiarazten didazulako: benetako maitasuna, purua, bakarra.

2010-08-14T01:30:00.000+02:00

Negua izatea nahiko nuke benetan zoriontsu naizen jakiteko. Neguko igande euritsu batek erakusten du hala naizen edo ez. Niri behintzat bai.
Amets egiten dut, aspaldi honetan ez dakit besterik egiten. Lehortu naiz, iada gauzak ez zaizkit ateratzen, ez dakit bizipenik kontatzen, ez eta asmatzen. Bizitzen ere ia ahaztu zaidala dirudit. Zergatik ordea. Ezin esan. Iraganean malkoak irteten ziren moduan gaur begiak itxi eta eztarriko mina besterik ezin senti dezaket. Kanpoan euria ari duen bitartean nire begiak lejor daude, eta nire burua ere hala dabilela sumatzen dut.
Negua izatea nahiko nuke, igande euritsu bat. Gaur egun hori izango balitz, ez luke nire arimak asko iraungo bizirik. Ai ama...

Film on bat ikusi ondoren sentitzera irits naitekeen bake hau...

2010-06-22T01:38:00.000+02:00

Gora Erreala, beti Erreala!

2010-06-14T02:50:00.003+02:00

Berrize lenengo malla, zorionak ta aurrera mutillak, aurrera gipuzkoa.

2010-06-01T23:17:00.001+02:00

Galbidean...

2010-04-30T01:08:00.001+02:00

Y que nos quedamos sin premio por no saber elegir el camino más correcto...

2010-04-29T00:54:00.000+02:00

Zu baziñake arbola eta ni baldin banintz txoria, nik zu ziñaken arbol hartantxe ingo nuke kabia!!

Amaral

2010-04-15T01:31:00.003+02:00

Hoy me he dado cuenta de lo que me cuenta una canción que habré escuchado cien veces, que siempre me ha provocado nostalgia, pero que hasta hoy no me había fijado bien en la letra. Me quedo especialmente con una frase:

"Solo teníamos 15 años. Y ahí supe lo que sería, dos corazones marcados para el resto de los días."

No sé que fue del tuyo, pero el mío al menos sí lo cambió. Aunque la verdad, debo decir que creo que dentro de ti también cambió algo. Al menos durante una época.

Juan Mari Torrealdai, Egunkaria Auzia

2010-03-03T14:13:00.002+01:00

Caso Egunkaria
Desde el banquillo de los acusados

Joan Mari Torrealdai
Público

Miro con incertidumbre el futuro, sentado como estoy en el banquillo de los acusados, en la Audiencia Nacional. Espero que el tribunal escuche y entienda la verdad histórica de mi caso, de nuestro caso, el caso Egunkaria.
Respondiendo a la solicitud que se me ha realizado, lo cuento aquí en un idioma que no es el mío habitual, como tampoco lo es la primera persona del singular que utilizo, para referirme a unos hechos compartidos.

El tsunami inquisitorial del segundo Gobierno Aznar, con la doctrina Bush recién estrenada tras la resaca que siguió a la destrucción de las torres gemelas, me pilló con 60 años. De ellos, 40 los he dedicado a una actividad de notoria proyección pública, básicamente investigación cultural y labor editorial, con más de una docena de libros y cientos de artículos publicados, unido a una treintena de años como director de una revista cultural, de pensamiento y de ensayo, denominada Jakin (Saber, en euskera).

En ello estábamos cuando la Guardia Civil llegó a nuestras casas antes de la hora del lechero, a la 01.30 de la madrugada del 20 de febrero de 2003. En la mía rompieron a porrazos la puerta, apuntaron con armas de fuego a toda la familia, incluidos hijos menores, y me incomunicaron. Acto seguido se me mostró un papel según el cual, y por mi condición de presidente del consejo de administración del periódico diario Euskaldunon Egunkaria, resultaba acusado de "pertenencia o colaboración con banda armada".

Así me enteré de que yo era, al parecer, de ETA. Me convirtieron en un hombre de armas, de la noche a la mañana. A la gravedad de la acusación le acompañan los modos: la nocturnidad, el operativo policial de gran envergadura, el trato brutal, la incomunicación, las once horas de registro, las cajas de documentación que se llevan, tu nombre como tus imágenes omnipresentes en todos los medios. El implícito lenguaje simbólico habla por sí mismo sobre tu peligrosidad. "El medio es el mensaje", efectivamente.

Pero hay más. De la noche a la mañana acabaron con mi vida de investigador y sociólogo. Se llevaron muchos documentos, muchísimos. Toda una vida profesional. Es terrible asistir al despojo de tus carpetas, al desorden de tus papeles. Los sacan de los archivadores y los apilan a su manera. Tantos años de trabajo deshechos en pocas horas.

Se lo llevaron todo. Mis papeles más íntimos y personales, los profesionales, los de terceras personas, la documentación de mi empresa editora. De todo lo que se llevaron, calculo que tan sólo un 0,1 % tendría relación con Egunkaria. Se te hunde el mundo porque sabes que a tus años ya no podrás rehacer esos archivos. Calculo que ha de ser muy parecido a una ultrajante violación.

A los años termina la instrucción, la labor del juez Del Olmo. Y constatas que no ha tenido para nada en cuenta tu versión de los hechos. Es más, le ha dado la vuelta. Por ejemplo, cuando me interroga afirmando que fue ETA quien nombró a Martxelo Otamendi director del periódico y le digo que no, que fui yo el que le propuso el cargo, la conclusión es que yo soy emisario de ETA. Increíble.

Como increíble es que, tras haber escuchado tus conversaciones telefónicas desde el 2001 e investigado tus papeles y dietarios desde los años sesenta, a pesar de no haber encontrado ni rastro de relación con ETA, sin embargo sigan acusándote. Es incluso peor. Han encontrado notas manuscritas personales críticas con ETA (incluso las han traducido), pero no las han tomado en cuenta en el sumario. No le falta razón al fiscal cuando dice que la instrucción se ha realizado contra reo.

Hay una frase del arzobispo Carranza, paisano del siglo XVI y apresado por la Inquisición, perfectamente aplicable a la instrucción del caso Egunkaria: "Todas estas cosas muestran claramente que el arzobispo de Sevilla (inquisidor general) no trataba este negocio por celo de Justicia y Religión, ni pretendía saber la verdad".

Se nos hace difícil entender que estemos en el banquillo de los acusados por haber fundado desde la sociedad civil y dirigido el primer periódico diario en euskera, el sueño de los euskaltzales (impulsores de la lengua vasca) de las diferentes generaciones del siglo XX, un sueño muy anterior a la existencia de ETA.

En realidad, nada de lo que nos ha sucedido tiene sentido, a no ser que admitamos el principio universal de toda explicación, es decir, la preexistencia. En la doctrina cristiana que aprendimos de chavales, Dios era el principio universal preexistente. En el sumario de Egunkaria, el principio universal preexistente es ETA. A uno, que ha pasado muchos años de su vida escudriñando en trabajos universitarios, le produce sonrojo la falta de rigor de los informes de la investigación policial. La hipótesis queda suplantada por la tesis.

Mientras todo esto sucede en un lugar del planeta, no muy lejos de allí físicamente, aunque sí en otros conceptos, recibes el reconocimiento de tu gente. La casa de cultura de tu pueblo natal lleva tu nombre, las asociaciones profesionales del sector del libro premian tu trayectoria cultural, el Pen Club vasco premia tu actitud independiente, la Real Academia de la Lengua Vasca te nombra académico de número. Esto es, nadie se cree la fabulación conspirativa en la que tratan de mezclarte la investigación policial y la instrucción judicial.

Pero el peso de la injusticia es inexorable, y en un margen relativamente corto de tiempo uno pasa de investigar la historia de la persecución del euskera a ser víctima de la misma en primera persona. O, sólo en un mes, uno pasa del sillón de la Real Academia de la Lengua Vasca al banquillo de los acusados de la Audiencia Nacional.

Es así como ha sucedido.

Joan Mari Torrealdai es doctor en Ciencias Políticas y Sociología. Académico de la Lengua Vasca

2010-03-02T23:45:00.002+01:00

Me encantaría tener una historia que poder contaros. Pero no, no la tengo. Nada que os pueda despertar el más mínimo interés al menos.

Lo que sí tengo es historias que nacieron, pero que nunca terminaron como a mi me habría gustado que terminasen. O historias que nunca terminaron de una manera que pueda crear interés, esperanza, deseo... otras, simplemente, aún no han terminado, y otras, no han nacido.

Siempre me perdió la nostalgia. Viví más pensando en los momentos felices del pasado, sin darme cuenta de que los tiempos que estaba viviendo son hoy los que con más añoranza recuerdo. Los que, sin yo darme cuenta, más feliz fueron para mi. Espero que en el futuro recuerde estos años de esa misma extraña manera.

Mientras tanto, buscaré alguna forma de asistir a un concierto de Ismael Serrano. Parece ser que está siendo el salvador de mi alma. O el que despierta la sentimentalidad en mi. Y sí, me encanta.

2010-03-02T23:37:00.001+01:00

Batzuetan abesti tristeak entzuteak are eta tristeago jartzen nau. Beste batzuetan idazteko gogoa sartzen zait, edota abestiak sortzekoa. Baina inoiz ez zait ezer ateratzen.

Ze polita eh? bai.. Ismael Serrano da eta bera. Gezurrak ere egi bihurtuko lituzke abesteko eta gitarra jotzeko forma horrekin. Eskerrak ematea besterik ez zait geratzen, horrelako abestiak sortzeagatik, eta momentu askotan laguntzeagatik. Agian berak ez daki laguntzen ari zaidala, baina nik badakit eskertzen diodala, eta hori ez da gutxi. Sinestuna banintz esango nuke jainkoa dela nire beraganko sentimendu hauen testigu, baina oraindik dei hori iritsi ez zaidanez ezin esan nezake horrelako ezer.

egunen batean horrelako zerbait egitea gustatuko litzaidaki. Besteek errekonozitua izatea, nahiz eta nire etxean jardun. Ez dut diskorik eskatzen, ez eta errekonozimendu internazionalik. Baina bai nire momentutxoren bat izatea. Beste bat. Hobeago bat oraindik.Merezi dudala uste dut.

:D

2010-02-23T20:07:00.005+01:00

Lof dis songs!!!

Xq me apetecía

Aunque el tio desafine un poco, esos inicios de las canciones me matan...

:)

2010-02-19T01:08:00.002+01:00

Uste dut gaur zoriontsu izateko bide bat ireki zaidala, edo bide hori nik ireki diodala nire buruari. Gauzak etengabe aldatzen ari dira, baina pertsona ez da beti ohartzen aldaketa horiez. Ba gaur, orain dela auskalo zenbat denbora gertatutako errealitateaz ohartu naizela iruditzen zait.

Bai. Eta ez dit minik ematen. Lasaiago har dezaket arnasa eta ziur samar esan nezake gaurtik aurrera beldur gutxiago diodala etorkizunean gerta daitezkeen nire bitzitzako gauza politenei.

Maitasunaz ari naiz.

Laguna zinela pentsatzen nuen, eta hala zinen noski. Baina baita zerbait gehiago ere. Denbora kosta zitzaidan, lehenik, zer gertatzen zitzaidan asmatzen, konturatzen... nahi bezala dei izezaiozu. Bai. Lehen aldiz benetan maitemindu nintzenean, sexu bereko pertsona batez maitemindu nintzen. Eta esan behar dut gaur egun bion arteko harremana asko aldatu bada ere, nire bizitzaren garai garrantzitsuenetako batek daukan oroitzapenik politena zarela. Eta uste eta esperantza txiki bat badut, zure garai bereko puzzlearen pieza handi bat ni naizela. Bai, ziur nago. Baina nik uste, kontzeinte ez banintzen ere, beti jakin izan nuela zuganako sentimendu haren izena eta izana zein ziren. Gerora, egoeraz jabetzea tokatu zitzaidan. Laguntza handia topatu nuen interneten, eta behar bada horrek sendotu zuen homosexualitatearekiko neukan sentimendua. Homosexualitatea maite dudala esan nezake, egia dela uste dudalako. Ume bat nintzen, eta pentsatzen nuen etorkizunak sendatuko zidala bihotzean sentitzen nuen gauza arraro hura. Zirrara zela zuganako sentimendu hura. Baina aspaldi konturatu nintzen hori ez zela horrela. Maite zintudan, eta asko. Institutuari agur esateak bion bideak banatu ez arren, asko aldatu zituen, eta geneukan harreman estu, sendo eta polit hura, ziur asko pertsona askoren inbidia, amaitu egin zen neurri handi batean. Eskolako pasiluetan edota kuadrilako afarietan aurpegi bat gehiago izatera pasa zinen. Ane izateari utzi zenion. Nire Ane. Nietzschek esan zuen bezala, "eramos amigos, y nos hemos vuelto en extraños". Ez genuen ezer egin kontrakorik gertatzeko. Baina kontua da, erabat izoztu zela bion artean zegoena. Asimilatzea asko kostatu zitzaidan, progresio erabat arina izan zuelako kontuak. Egun batetik bestera pertsona soil bat izatera pasa zinen, iraganeko oroitzapen bat. Baina zauria denbora gutxian sendatu zen, eta nik uste baino azkarrago utzi nion zutaz erabat txoratuta egoteari.

Arraroa egiten zait hau horrela idaztea. Baina aizu, egia da. Eskolara gustora joaten nintzen, pozik, banekielako han egongo zinela. Zure presentzia hutsak eguna alaitzen zidan, bizitzeko gogoa eman. Eta uste ez banuen ere, hitz hauek idatzi eta garau hartako sentimenduak gogoratzeak ileak puntan jartzen dizkit, eta eztarrian sekulako korapiloa ipini. Baina merezi du, eta jarraitu egingo dut.

Batxillerreko garaiei beraz, haize berriarekin ekin nien. Nire homosexualitateaz erabat ohartu eta jabeturik, inori inoiz ezer esan ez banion ere. Nik banekien zer zegoen.

Lehen hilabeteak besterik gabe psa ziren, Anerekin gertatutakoari ze izen jarri asmatu ezinik.

Otsail inguruan beste subjektu bat sartu zen, ordea, nire bizitzan. Gogor samar gainera. Bai neska, zu, Pitzit. Italian hasi nintzen zu ezagutzen, han hasi zinen nire bizitzan garrantzia izaten, aurretik ere nor zinen banekien arren. Laguntasun polit bat bizi izan nuen zurekin. skotan zerbait gehiago izango ote zen zalantzan jartzen nuen, Anerekin bezala izango ote zen galdetzen nion nire buruari. Baina momentua bizitzen saiatu nintzen. Eta inguruko jende askok ikusi zuen gure artean zerbait berezia sortzen ari zela. Afinitate polit bat genuela. Esan ez dudan gauza da, eta traszendentzia handi samarra duena, zu lesibiana zarela. Ezagutu zintudanean ez nekien, baina zurekin harremana izaten hasi bezian laster kontatu zenidan eta niok ez nion aparteko garrantziarik eman. Ez zeukan. Gauero hitz egiten genuen elkarrekin, orduak pasatzen nituen zurekin tontakeriak esaten, konfidentziak kontatzen edota txutxumutxuez hizketan. Baina behin ere ez nizun kontatu Anerena. Kurtso amaieran niretaz zerbait sentitzen zenuela uste zenuela esan zenidan. Eta aukera hori beti present izan banuen ere, harri koskor baten pare geratu nintzen. Aluzinatuta. Ez nuelako behin ere pentsatuko inoiz esango zenidanik. Ez nuen jakin izan ezer fundamentuzkorik esaten, blokeatuta geratu nintzelako hurrengo egunetan. Egun gutxiren buruan nahastuta egongo zinela esan zenidan. Ahazteko. . Eta ez dakit benetan ari zinelako, edo erabat jokoz kanpo eta harrituta harrapatu ninduzula pentsatu zenuelako esan zenidan hori. Ez genuen eta ez dugu horretaz gehiago inoiz hitz egin. Iruditzen zait ez dudala inoiz jakingo. Ezer gertatu izan ez balitz bezala jokatu zenuen, eta nik jarraitu egin nizun. Baina niretzat garrantzia handiko kontua izan zen, emakume batekin harreman bat izatea baino harago pentsatzen hasi nintzelako eta erabat beldurtu nintzelako. Bai, akojonatu. Nik ez nuen nahi zurekin adiskidetasunetik harago joan. Pertsona oso garrantzitsua izan zara niretzat, eta oraindik ere hor zaude, baina ezin zaitut bikote baten moduan maitatu. Orduan ez behintzat, eta orain ere ez nuke usteko. Nire buruari planteatu nion hurrengo hilabeteetan, behar bada Anerekin bizitakoak nahastuta utzi ninduela. Ez naizela lesbiana.

Duela hilabete gutxi, zerbait polita sentitzen hasi naiz mutil batekiko. Nire bizitzan lehen aldiz uste dut momenturen batean behintzat erabat txoratuta eduki nauela mutil batek, nire buruari nik hala inposatu gabe. Ez baita bakarra izan nire buruari gustatu behar zitzaiola agindu diodana. Horrela joan dira gauzak. baina ez naiz dmautzen gaurrarte egindakoaz. Agian, faltan botatzen dut hainabt momentutan aurrera egin ez izana. Baina tira, berdin dio. Gustura nago. Zalantza garaietan, asexuala izatera irits nintekeela ere pentsatu nuen. Baina kendu ditut ideia horiek burutik, tentsio sexuala bizitzera iritsi bainaiz. Eta gustatu zitzaidan, ea laister errepikatzen den eta aurrera pausuren bat emateko gai izaten naizen. berotasunak hurrengo egunerarte ere iraun baitzidan. Horrekin bai aluzinatu nuela. Mutil batek eninduen inoiz horrela sentiarazi. Asko pozten nau hau gertatu izanak.

Baina beno, gaur ohartu naiz bisexuala naizela. Anerekin benetan maitemindu nintzela, Rota ere norbait oso berezia dela momentu hauetan niretzat, eta Ioritzekiko harremana berez adiskidetasunekoa besterik ez dela, eta pertsona garrantzitsuegia dela nire bizitzan esperimentatzen hasi eta gauzak erabat okertzeko.

Bai. Gaur ia-ia publiko egin dut. Jendeari kontatzekotan egon naiz erabateko naturaltasunez. Baina ez dakit zergatik ez dudan egin. Ohartu naiz, ordea, naizen bezalakoa naizela eta horren aurka ezin dezakedala ezer egin. Eta erabat gustura sentitzen naiz. Barrena beteta. Ondo. Nire buruari behintzat ez diodalako aterik ixten psikologikoki. 19 urte egiteko puntuan honetaz ohartzea, jabetzea, erabat kontziente izatea, 18 urterekin azken egun hauek eman ziezadaketen gauzarik erreal eta politena izan da.

Zer da norbere buruaren benetako errealitatearen jabe izatea baino hobeago? gauza gutxi nik uste. Etorkizuna beste erabatera ikus dezakedala sentitzen dut, mundua nire begiekin ikusten hasiko naiz, gauzak bizitzen. Horretarako lehen pausua eman dut gaur, zer eta nor naizen garbi samar izaten hastea ahalbidetuko didalako. Eta huskeria bat badirudi ere, niretzat benetako garrantzia dauka, munduan nire lekua zein den bilatzeko erraldoien moduko pausu bat eman dudalako.

Eli.

2009-11-13T01:17:00.002+01:00

Berez, ez dut idazteko arrazoi berezirik izaten. Barnean zerbaitek eskatzen dit eta kitto, egin egiten dut.

Baina gaur aspaldian pentsatzen nebilen gauza batez konturatu naiz, benetan konturatu. Nik ezin dut mundua aldatu, ez benetakoa. Ezin dut ezer egin injustizien aurka, edo ia ezer ez. Ezin dut neskatxa bat lapidaziotik liberarazi, ezin diet gosez dauden haur guztiei janaririk eman, ezin ditut munduko heriotz guztiak ekidin, ezin ditut Jainkoak isilarazi dogmen inposaketan, ez dauzkat nahikoa kondoi munduan banatzeko eta ezin ditut munduko guda guztiak konpondu.

Baina gaur ohartu naiz egiaz jantziriko orriei inork ezin diela kontrarik egin. Beste aldera begiratu daiteke, eta ziurrenik hala egingo dute interesatzen ez zaienek. Baina beti egongo da injustizia horien aurkako hitzak ulertzeko gai izango den pertsonarik. Horrelako pertsonak behar ditu munduak eta, ez bestelakorik. Bakea, arrazoia eta errespetua. 3 hitz besterik ez badira ere, potoloegiak dira jende askorentzat, euren bizitzak ez baititu hitz horien benetako izaerak ulertzeko prestatu. Edo bestela, ez dira gai izan.

Ni momentuz, matxismoaren aitzakiarekin emakumeak baino gehiago sentitzen diren gizonak isilarazteko nahikoa izango diren egien bila hasiko naiz, eta ziur topatuko ditudala. Hasteko ez da gutxi, ezta?

2009-10-07T23:07:00.002+02:00

Zer naizen ni. Nora etorri naizen eta nondik natorren. Zer esaten didan bihotzak. Eta buruak. Zer den une bakoitzean nahi dudana. Edo komeni zaidana. Tristura, ez jakitea, noraezean galduta ibiltzea, abesti triste eta politak entzutea. Irakurtzea, idaztea eta abestea. Isiltasunean lasai eta bakarrik egotea.

Alde egin nahi nuen mundura itzuli nahi dut orain. Gogorra egiten zait, badut barrenean aurrera egitea galarazten didan zerbait, ezin aurkiturik nabil ordea.
Beti izana nuen hainbat aldetatik ihes egiteko beharra, nola edo hala moldatuz arima lasai eta bakean edukiko nuen toki batera joateko desira.
Lehor nago aspaldian, eta nire barrena labirinto bat da, trastez beteriko armairu bat,. Sentimenduz beteriko kutxa bat. Ez daki nondik hasi gauzak zuzentzen, dena bere tokira itzuliko duen bidea topatzen. Batzuetan pozik dago, eta besteetan triste. Ostiralak maite ditu, berriz ere bere jendearekin itzultzeko aukera ematen diolako egun horrek. Astearteetan berriz ez du batere ondo pasatzen, bigotzean mina sentitzen du goizean goizetik, eta ez du jakiten nora joan. Zigarro baten beharra sentitzen du astearte gauetan, leigora irten eta ilargiari egunean zehar egindakoak kontatzeko. Badaki etxetik ere ilargi berbera ikusten dutela, eta batzutan malkoak ateratzen zaizkio. Arraroa badirudi ere atsegin du sentimentu hori, horrela egoteko behar hori. Bere bereizgarri da. Batzuk pentsatzen dute burutik eginda dagoela, besteek arraroa dela. Baina berari benetan axola zaion jendeak badaki gorrelako momentuak behar dituela bere buruarekin ondo sentitzeko. Polita iruditzen zaio pertsona baten arima barru barruraino ezagutzea, besteek ezagutzen ez dituzten sekretutxo absolutu horien jabe izatea. Ondo sentitzen da bere buruarekin, zoriontsu egiten du horrek, eta ikusten du jendea nola erratzen den bere sekretutxoen konplizearekin, ez baitakielako bere arimaren barruan benetan zer aurkitzen den eta ez jakin bat bailitzan hitzegiten duelako. Baina bera horrek onso sentiarazten du, badakielako zein den egia, eta horren baitan jokatzen duelako.
Hala ere batzutan, egia horien jabe izan arren, bakarrik sentitzen da. Eta egia esan, atsegin izaten du bakarrik egotea, baina bakarrik ez dagoela ondo dakienean. Une horiek ematen diote zentzuaren erdia bere bizitzari. Eta beste erdua bere inguruko jendearekin dagoen momentu gorietan topatzen du. Orduan bai, orduan lasai har dezake arnasa, eta begiak itxi eta amets egiten du: bere honsartzan dagoela, maiteekin berriketan, familiarekin solasean, edo lagunekin mozkor mozkor eginda. Eta etxetik urrun dagoenean, batez ere triste dagoenean, une horiek amesten ditu esna dagoela. Eta begiak irekitzean ikusten du bizitza polita duela, ez dagoela bakarrik, beti izango duela ondoan inportarik izango dion inor. Eta amesten du bere bizitza perdektua izango den une horrekin. Hala ere, badaki oraindik bere bizitza perfektu izatetik urrun dagoela. Maitale bat falta du, guztia konpartitu agal izateko borbait. Sinesten du egunen batean iritsiko dela, baina zain egote horrek ia ia hil du.
Bere zain dago, eta gauero hari kontatu beharreko kontuak ilargiari kontatzen dizkio. Badaki ilargiak entzuten diola; eta bitartean, liburuan bezala, bi hitz besterik ez ditu buruan, bi hitz: Maite zaitut.

Debekuak

2009-06-23T21:39:00.002+02:00

Hainbeste denboraren ondoren, normalean egin ohi ez dudan toki batetik ari naiz nire pentsamen eta sentimentuak orri birtual onetan iltzatuta uzten.
Debekuak.
Ez dira zuzenak, ez dira justuak... bizitzan pausu bat aurrera ematea galarazten didaten oztopo guztiak hartzen ditut debekutzat. Nik ez diot inori minik egiten, ez dut inor kaltetzen... ez dut inoren lekua bete nahi, munduan dagokidan tokia aurkitu nahi dut, bila jardunda ere ezin bilaturik bainabil.
Saiakerak ere debekatzen zaizkit. Ez dakit nor den, ez dakit nor zaren, ez dakit zer den... ez dakit zer edo inor baden ere... hala ere, badakit badela nire ekintzak oztopatzen dabilen zerbait, aurrera egiten uzten ez didan ezer.
Eta guztien artean nire bihotza lehor dabil. Ezin ditut begiak itxi eta besstetan idatzi ogi ditudan gauzen antzeko hgitzak idatzi. Lejor nago, bai barrutik eta bai kanpotik. Lore usaina dario inguruan daukadan patio polit eta eder honi. Eskertzen dut, barrua hain iltzatuta daukadan une honetan arnasa lasai, sakon eta gustora hartzea ahalbidetzen didan zerbait izatea.
Nik ez nekien ezer, baina debekuek irakatsi didate. Debekuak, ordea, ez dut uste irakasteko sortuak direnik, nahi duten batzuek hainbat ekintzaren gaineko kontrola izateko baizik. Eta ez da bidezkoa. Saiatu naiz, baina ezin izan dut. Edo ez didate utzi... kasualitate gehiegi topatu dira elkarrekin, eta harritzekoa da guztia horrela batera eta bat batean gertatu izana. Ez nago harro gertatutakoaz. Baina sentitzen dut.
Debekuak, ederki izorratzen ari nauten debekuak.
Biharko zorionaren lehen pausoak izango ote dira?
Batek daki.

2009-05-11T20:24:00.005+02:00

Ematen nituen arnas intziriak, asmatutako eleei lotzean nire sentimenen izanek hartzen zuten bizi zentzua, forma, ingurunean azaltzeko itxura.

Eta bitartean ez nintzen ni bata edo bestea idatziz zihoana, gaur baietz edo bihar ezetz zeriona, bere etorkizunaren jabe egten ari ez zen neskatila gaztetto hura.

Noizean behin, askotan egunean zehar, otutzen zitzaizkidan hitz politak, mementurik konprometituenean euren presenta antzemanarazten zizkidatenak. Ez baineukan ezer eskuetan, ezinezko zitzaidan idaztea, hitzak bertan iltzaturik uztea. Eta ez etsitzeko asmotan, aireari kontatzen nizkion, nire sentimenduak botatzen nizkion nire barrenari, sentimendu berri eta batzuetan polit eta lazgarriagoak berriz ere sortzeko. Erabaki nuen gainean eraman beharko nuela handik aurrera gauzak idazteko zerbait, patrikan kabitzen zen orri zati ttipiren bat edo, inspirazioa zerutik edo auskalo nondik noiz etorriko zitzaidan ez nekielako, aukera parobetxatu beharra neukala oso garbi neukalako.

Batzuetan begiak ixtea eta oroitzapenen bihotzean hegan hasteak ekartzen zizkidan hitz polittak ahora, baina ez beti. Batzuetan lehor somatzen nuen neure barrena, eta besteetan zer idatzi okurritzen zitzaidanean ez nuen bitartekorik izaten nire nahiak gauzatzeko. Datozen eta doazen mementoak dira. Gero, etxera iristean edo bitartekoak izatean, saiatzen nintzen aurrez otutakoak idazten, baina iada berandu izaten ohi da, ahantziak ditudalako ordu batzuk lehenago azala dantzan ipinia didaten sentimen zantzua. Baina irekitzen nuen orri hura, orri hau, eta burura zetorikidana idazteari ekiten nion. Batzuetan polita izaten zen, besteetan, ordea, ez. Gudtatzen ez zitzaidana borratu egiten nuen, edo ideia borradoreetan gorde hurrengo batean segitzeko aukeraa nolabait ikusten banuen. Gaurr ere gitzok aprobetxatuko ditut gurrengo batean testu politen bat aterako zaidalako esperantzarekin. Gauzak berriz gehiago ikusteak, eta lortu gabeko gauza bat eskuetan sentitzeak mina sortzen didala esan nahiko nuke.

2009-04-14T01:30:00.003+02:00

Aukera presentz izaterakoan. gitz polit haiek guztiak ahazten nituela gogorarazten zendan. Ez zeña nire ahoa ele polit bakar bat ere esateko gai izaten. Eta tristetu egiten ninduen. Hainbat eta hainbat denboran zain egon eta gero ezer aurrera ateratzen ez zelako.

Baina pentsatzen hasten nintzen, eta iada nigandik urrun egondakoan gertatuko ziren gauzetan jartzen nuen tinko nire pentsamentua. Berdin zidaten iraganean ifarotako momentu txarrek, etorkizuna gure euskuetan baikeneukan, nagierara antolatzeko hjortxe eslegita. Eta orainaldian pentsatzean, lasai egorreko aukera izaten nuen, bai bainekielako, bata bestearengandik urrun egon arren, gauero zerura begiratzean, bai batak eta bai besteak istaratzen genuen ilargia berbera zela.

Zaila zela gaurkoan eta atzokoan gertaturiko gauza guztien berri ematen, ez zenidan sekula galdetu. Baina nik banekien zer zen guztiaren atzetik zebilena. Ez zinen zu besterik. Zure gose nahiak, gauzak jakitek behar horrek bultzatzen gizntuen etengabeko sufrimentura, ordurako geneukanaz ohartu ere egin gabe. Orain, nire beso eta ezpainetatatik urrun naukazunean, zure presentzia nigandk hain urrun dagoenean ohartzen naiz zenbat balio zuen batera igarotzea ahalbidtu zitzaizkigun une haiek. Benetan maite zintudala, eta ordiandik ere maitatzen garraitzen zaitudala, gitzak agortzen ari bazaizkit ere.

Mendian gora igotakoan sortutako gitz haiek besteek baino gehiago balio zutelakoan edo begiratzen zenidan zure begiekin nireak estaliaz. Eta nik irribarre egiten nizun, munduan inor zorointsuagorik ez zegoela pentsatuz. Eta hala zen, zoriontasuna norberarena baita eta ezin delako konparatu. Ez dakit besteek zer sentitzen duten, baina banekien nire baitako lasaitasuna ezerk gaindi ezin zezakeela. Ez nuen bestelako oparirik behar, z nuen inolako gitz presturik behar, ez idaztea gustuko banuen ere ez zitzaidan beharrezkoa, datozen egunetan edertasunez beteriko hitz erdi faltsuen inongo beharrik izango ez nuelako. Ez nuelako nahiko nire ohean begiak itxiz eta amestuz idatziriko testuak irakuri.

Zu besterik ez zintudan nahi, eta gaur ere halaxe izaten jarraitzen du. Begira ezazu zerura, mezedez. Ilargiari irribarrea islatuta ikusten badiozu, egizu zuk ere irribarre: nire baita, zugan pentsatzean nire aurpegiari atera zaiona.

2008-12-28T02:32:00.002+01:00

Lehor zegoen Mikel. Menditik behera zetorren, mila metroko tontorretik saltoka. Baina ez pozik zegoelako, han goitik ahalik eta azkarren ihes egin nahi zuelako baizik. Behera egiten zuen, behera eta behera inolako etenik gabe. BIde ertzean, harri koxkor bat ikusi zuen, eta haren ondoan suge handi bat. Sugeak muxu emateko eskatu zion, eta MIkelek eman. Ez zion mesedez eskatu, baina Mikelek halako nahigabea ikusi zuen sugearen begietan, ezen ez baitzuen bi aldiz pentsatu. Ezpainak biribildu eta sugearen azal distiratsuarekin batu zituen, ezpainak kanporatuta eta biribilduta dituzunean arnasa barrurantz hartuz gero atearako litzatekeen soinu berbera eginez. GUstatu egin zitzaion sugeari; gustatu egin zitzaion Mikeli.

Haruntz nindoan. Nora nindoan jakin gabe aurrera eta aurrea. Atzean utzi nuena ez zen erabat atsegina izan, baina banekien aurrean izan nezakeenak mereziko zuela. Hortaz, saiatu egin nintzen. Ixkiña egiten duen etxe baten aldamenean, aparkatutako motor pila baten aldamenetik zu agertu zinen. Bat-batean eta isil-isilik, begi beltz handi hoiek zabalik eta munduko irribarrerik politena niri eskainiz. Nik ere barre egin nuen. Kaixo. Epe. Bi muxu. Eskutik heldu ninduzun, eta bideari ekin genion. Ez naiz akordatzen bidean zer gertatu zen, baina ondotxo gogoratzen dut halako batean baranda zuri baten parean geratu ninduzula, gerritik heldu eta musu eman zenidala. Ezpainetan. Nire lehen musua izatea nahiago nukeen, ondotxo gogoratuko bainuke. Nirea ez, baina Gurea bai. Gure lehen musua izan zen. Gustatu egin zitzaidan niri; gustatu egin zitzaizun zuri.

...

2008-11-01T02:13:00.002+01:00

Ez dudala ulertzen jendeak nola esan dezakeen libreki arnasten duen toki batean bizi garela. Alde bietakoak mintzo dira inguruan ikusten duten horretaz. Eurek asmatzen eta moldatzen dute errealitate horretatik beste mundu oso bat sortuz, erdizka egiazkoakk eta erdizka gezurretakoak diren istoriotxoz beterik.

Ez dudala ulertzen nola guztiak ausartzen diren zilegi denari kontra egiten. Zapalduak izan gaitezen behin eta berriz, bururik altxatzen ez diezaguten uzten benetan merezi dugunoi. Benetan ongizatearen eta askatasunarengatik borrokatu nahi dugun horiei. Herriak ez baitu behar inondik marruka datorren areriorik, bertako jauntxoak direla sentitzen diren horiekin nahikoa baduelako, eta sentitzen ez garen horiek ere askotan onura askorik ekartzen ez diogulako.

Ez dugulako nahi kanpotik ezarritako legerik, gure askatasuna eta batez ere erabakitzeko gaitasuna kenduko digun eskubiderik. Ez dugulako sinesten ezartzen dizkiguten legeetan, ez dugulako haiena den herriarekiko sentimenik, gure bihotzak eta nahimenak eskatzen ez digun era inposatu horretan ez dugulako bizi nahi.

Egunkaria zabaldu orduko ez dudalako ostera ere itxi nahi, batzuen eta besteen gezurrek jendea nola harrapatzen duen ikusteak min ematen didalako. Euskaldunok Euskal Herri libre eta zoriontsu batean bizitzeko eskubidea daukagulako. Munduko hiritar izateagatik bakarrik iada badagokigulako erabakitzeko eskubidea.

Horregatik bakarrik, GORA EUSKADI ASKATUTA!

2008-09-14T00:39:00.003+02:00

Beste orri berri bat zabalik.

Denbora asko igarotzen dudan arren ezer idatzi barik, batzuetan sentitzen dut hemen barnean erdi-itoan dabilena askatzeko beharra. Baina ez dut asmatzen nola egin. Badirudi erraza dela, orriaren izena jarri eta enterrari sakatzea, baina ez da hala. Begiak isten ditut hitzak berez atera daitezen, baina istorio faltsuek betetzen dituzte nire sentimenek bete beharreko tokiak. Batzuetan pentsatzen dut ez daukadala sentimendurik, edo ez daukadala inor hari sentimenduak zuzentzeko. Baina ez da hala, maite zaitut eta badakizu maite zaitudala. Hala ere batzuetan kosta egiten zait sinestea, eta aurrera jarraitzeko arrazoiak ikustea. Une batzuk beranduago, barnerago zuzentzen dut begirada. Bihotzari begira jartzen natzaio Eta orduan bai, orduan badakit nor nar+izen, nor zaren, eta zergatik sentitzen dudan sentitzen dudan guztia.

Eskerrik asko.

Hala ere serio samarra dela iruditzen zait idatzitako guztia.

Begiak itxi eta amets egiten dut, igarotako momentuak gogoratzen. Oroitzen naiz eskutik heldu zenidala, eta Kontxako barandaren aurrean itsasora begira eman zenidala musu lehen aldiz. Oroitzen dut baita ere aurrera jarraitu genuela, hondarretara jaitsi eta urertzetik oinez joan ginela. Ilargia ere ezkutatu egin zen, egin beharrekoak ikusi nahi ez zituelako-edo. Baina egia dena da inork baino hobeto tratatu ninduzula eta hondarretan jarrita berriz ere musu eman zenidala. Gogoan ditut izan genituen hitzak, eginiko galderak eta batak besteari zuzendutako promesal. Piskanaka-piskanaka, guztiak betetzeko prest eta irrikitan nago. Sinesten laguntzen didalako zure presentzia hutsa sentitzeak. Badakizu... nire bizitzaren ardatza zarela, eta ez zaitudala galdu nahi. Berdin dit zer izaten zaren, edota biharko egunak zer esango duen... badakit zure pentsamentuen jabe naizela, eta horrekin aski zait. Bihar ere horrela izate nahiko nuke; ez bada hala, eskerrik asko eta betirarte.

Betiko zure izango den honen partetik, muxu handi bat, laztana zuretzat. Maite zaitut.

2008-08-19T02:21:00.001+02:00

Es bonito vivir, ya que es la única cosa que nos queda cuando ya lo hemos perdido todo, todo... si es bonito vivir, imagínate lo que es hacerlo con verdaderos amigos...

Agur Intz, peazo cabrón, ondo izan ta ez aztu gutaz. Porke no... ezer ez dalako berdiña izango zu hemendik urrun bazaude :(

2008-08-13T02:22:00.000+02:00

Toma de contacto. Vamos, primera cita.

Creo yo, aunque con una pequeñita ayuda del vodka, que ha ido bien encaminada.

Espero volver a verte mañana, tontorrón. Y que tengas más tiempo que ayer...

Gracias. Por tí.

TeQuiero.

=(

2008-08-10T01:53:00.000+02:00

Ez dira ohartzen egiten dizuten min horretaz.
Eurentzat bizitzak aurrera egiten du. Besteontzat bezala. Gehien behar dituzunak alde egiten dute bitartean, urrun alde, besteak zugandik ihesi doaz, eta zuk ez dakizu nora jauzi egin euren bidera sartzeko berriz. Izan zinen hura gogoan duzula ordulariaren orratzek egiten dizute aurrera. Aurrera eta aurrera. Toki berean tinko zaude eseririk, burua ezin mugiturik, bihotza mila zatitan hautsirik.
Baina eurak ez dira ohartzen egiten dizuten min horretaz.

Ez dit balio iraganean bizitzeak, izandako amets horiek gaur bete ezin baditzaket.

Eta zaila da esplikatzen, guztia eman ondoren, geratzen den sentimentu hori.

Bai... sentimentu hori... sentimentu bat delako. Pertsona berberek eraiki eta pertsona berberek desegin zutelako. Gertatu izan ez balitz bezala da. Sortu zena badirudi amaitzear dagoelako.

Ez naiz ni izan amaituarazi nahi izan duena. Eurek egin didate alde... aurrean pasatu eta urpegira begiratu ere egin gabe euren bideari jarraitzen dioten horiek.

Bost axola dit direnak izateak ni bakean uzten banaute. Agian, hori da akatsik handiena, bakarregi uzten nautela pentsatzea, jakitea, sentitzea... sentimentuek egiten didate minik handiena. Garai zaharrak oso zahar eta berriak oso zail ikusten ditudan une honek, ez du sekula bizi izandako beste uneren baten antzik.

Harri batean jezarrita dagoen hilotz izoztu bat bezain lehorra dago nire barrena. Baina duela ez oso aspaldi, kantari eta alai nenbilen, bidea neronek bakarrik eraiki eta pausoz-pauso aurrera egiten. Harri koxkor txikiak helburutzat hartu eta aurera egiten. Gaur, ordea, geldirik nago. Ahaztu egin zait oinez jarraitzea. Ez dakit pausoa nora luzatu behar dudan hanka ez okertzeko.

Horregatik da, egiten dizuten minaz inor ohartzen ez delako. Ala bai?

:(

=)

2008-07-03T22:16:00.000+02:00

Bultzatu didaten sentimentu honek bihotza kitzikatzea eragiten dit. Ez doa ez aurrera ez atzera, mugitu egiten da, baina ez du norabiderik.
Sentitzen dut nola Platonek bere mundua irudikatzen zuen, eta jendeak barre egiten ziola bere garaian. Sentitzen dut gaur batzuk oraindik ere ez dutela pausutxo hori eman, sentitzen dut oraindik batzuk ez direla itzalak eta sua bereizteko gai. Horrek erakusten dit piskanaka-piskanaka banoala hazitzen. Surik gabe itzala ez delako posible. Eta itzalik ez duen sua ez delako su.

Lagundu dit hazten, hor kanpoan dabiltzan horiek nolakoak diren ikusten, nola jokatzen duten asmatzen, zer egitera doazen iragartzen. Baina oraindik ez dut argitu zergatik egiten duten. Pentsatzen dut badutela barnean indarren bat, triste sentitzen naizenean idaztera bultzatzen nauen indarraren antzekoa. Eurak, ordea, ez dute ulertzen. Behar zenean ez zuten jakin mundu batetik bestera pasatzen, eta beren gorputzak bertan jarraitzen badute ere, ez dira aurrera egiteko gai. Euren buruak ez dira gai...

Kalte egiten didate niri. Ez naute bakean bizitzen uzten. Euren arrazoia nire istorien gaindi jartzen dute. Ez zuten bizkarrekorik ematen zien amarik izan, ez zute eskupekorik ematen zien aitonarik izan, ez zute osaba mozkorrik izan. Ez zuten sekulan ikusi eguzkia ilunabarrean sartaldetik ezkutatzen. Ez dute sekula jakingo hurrengo egunean berriz ere eguzkia hor egongo dela, hor izango dutela, gure azalak berotzeko eta ama-naturak eskaintzen dizkigun paraje polit horiez gozatzeko.

Eta akordatzen naiz nola egoten nintzen, udaberriko arrats-gorri haietan, enbor moztu guzti haien azpian. Mendira begira, belarra eta zerua batzen ziren tokira. Ez zeukan amaierarik eta ez zeukan hasierarik. Pentsaerek bezala... goizeko belar bustiaren ihintz ttanttanak antzematen ziren, iñurriak bailiran alde batetik bestera haizeak mugitzen zituenak. Paisaiaren negar-anpuluak marrazten zituzten gure bihotzetan. Haurrak mundua nolakoa ikasi ez duen bitarte horretan, haurrak mundua existitzen ez dela uste duen bitarte horretan, zoriontsu garen bitarte horretan...

Esperantzara kondenatua

2008-05-26T01:04:00.000+02:00

Berriz ere, eta denbora askoren ondoren, hemen naiz nire barrena itotzen duen guztia argitara emateko asmoz. Bai... zuk laguntzen didazulako nire barneko korapillorik sendoenak ere askatzen. Eta eskertzen dizut, benetan eskertu ere.

Ideiak amaitzen ari zaizkizu, egun berri bat hastekotan da eta ez dakizu zer nolako tintaz busti aurrean daukazun horri zuri-zuria. Idaz-luma hartu duzu, baina ideiak ez zaizkizu atera. Ezin duzu barnean darabilkizun hori kanpora atera. Eta lastima da... aukera bikain hau horrela galtzea.

Horregatik, eta orduantxe ohartzen zara norbanakoaren nahiak zenbaiterainoko balioa izan dezakeen. Hutsala da denboraren joana, behar dituenak zauriak isterik nahi ez badu. Eta horixe gertatzen da, denbora joan eta denbora etorri ibili arren, ezerk ez duela ez aurrera ez atzera egiten. Ez joan, ez etorri.

Zauria sendatzea nahi duzunean, ordea, ikusi duzu sakonegia dela, eta ezin daitekeela markarik utzi gabe konpondu. Agian hobe da... marka egoteak aurretik zerbait egon dela adierazten baitu, eta bakoitzaren historia ezin baitaiteke borra. Eta eskerrak, nire historia borratzeak iraganean eginiko akatsetan berriz erortzea lekarrelako.

Ni ez nau izutzen akatsak egiteak. Momentuoro nire buruaren jabe izango naizenaren esperantza dut. Garik zioen bezala, esperantzara kondenatua bainago. Eta ez ni bakarrik... guztiok gaude esperantzara kondendatuta. Izan ere, zer geratzen zaigu zulo baten amaieran argirik ikusten ez dugunean? ezer ez esperantza besterik. Ez niri eta ez beste inori. Esperantza da biziza jaiotzen ikusten duen lehen oinarria, gauza guztien funtsa, unibertsotik haratago tokiren bat baldin badago, haiek sortzearen arrazoia.

Eta arrazoiak bizi gaitu. Arrazoiak eta esperantzak. Arrazoirik eta esperantzarik gabeko mundua ez bailitzateke mundu izango. Ez benetako mundu behintzat. Izan dezagun hori sekula gertatuko ez denaren esperantza :)

Ezer ez da betiko

2008-03-30T23:32:00.000+02:00

Udazken arratsaldetan, iluntzen duenean, hostoak erortzen dira negar tanten moduan... Eta parke hutsetan, azken besarkadan, esan nizun dama ez zela betiko. Gure artekoa bukatua dago. Jadanik berandu da. Agur esatea, ez dela erreza aitor zazu neska. Muxuka nazazu, begiak itxita.

Agur 16!

2008-02-19T23:43:00.000+01:00

Mi primera víspera de cumples del blog. Oficialmente, hasta hace unos cuantos años el de hoy habría sido mi tercer día mas feliz del año. Sí. Después del 24 de diciembre y el 20 de febrero. Dentro de 15 minutos voy a poder decir que tengo 17 años. Aha. Si, 17.

No os poneis meláncolicas durante vuestra última noche? yo si. Empiezo a darle vueltas a lo que ha sido mi año, y a lo que me deparará el nuevo. Para mí los años comienzan cuando abro una nueva cifra, no cuando en el calendario ponga un 1 de enero. No. Porque yo soy así, así de rara a veces.

Empezando a valorar... este año ha sido un año de muchas nuevas experiencias. Muuuuuuuchas. Los primeros momentos depre-mayores también han llegado con los 16, pero poco a poco me voy dando cuenta de lo que he sido y de lo que soy hoy. Me doy cuenta de mi evolución. Y no creais eh, que me gusta ver lo que he cambiado, y sobre todo lo que ha cambiado mi forma de ser y de pensar. Porque al fin y al cabo, mis mayores inquietudes son las que tengo por dentro. Y aunque no se vean por fuera, son las que me hacen actuar de una u otra forma. Lo que me hace ser realmente yo.

En cuanto al nuevo año... sé que también me traerá nuevas cosas. Y que algo que yo me sé no va a pasar de éste...

El año que viene a estas horas estaré viviendo mis últimos momentos como menor. Porque ya me convertiré en mayor de edaaaad! me traerá muchas libertades, pero tampoco quiero dejar de ser un niño. Mas que nada porque el tiempo en esta vida es una de las poquitas cosas que no tienen vuelta atras. Es triste pero es así... quien lo inventó lo haría por algo...

Y ahora me voy a disfrutar de mis últimos 7 minutos con 16 años. Ya no soy tan niña verdad? que tonterías digo Diooos! lo que me alegra es que tendré que escribir dos números impares. Eso si que me molaaa!!!

señoras y señores, un besito.

He decidido seguir escribiendo. Y alcanzar las 0 horas de mi gran día escribiendo. Qué bonito! A este año le pido que la Real suba a primera, que mi media sea superior al 8 y sobre todo que sea feliz. Y también le pido a ese ser que me hace temblar de pies a cabeza. Que pensar en él sea lo que me haga las clases menos aburridas.

Pocos segundos...

Yasta!!!!!!!!!!!

Y que seas durante mucho tiempo mi mayor razón para seguir viviendo. También le pido amistad, que mis verdaderos amigos, que son unos cuantos, me sigan entendiendo y apoyando y que haga lo mismo con ellos. Porque muchas veces pienso que no hay nada mejor que una buena conversación.

Y que os quiero a todos. A todos lo que me querais y que haceis que mi vida sea la que es. Eskerrik asko!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

=)

2008-02-15T22:30:00.000+01:00

Hasten denak noizbait amaitu behar duelako. Arrazoirik gabe hasten denak arrazoirik gabe bukatuko duelako beti. Eta ez da hain zaila sinestea, gertatuko dena aldez aurretik asmatzea, geronen susmoak botatzea.

Gezur eta zoritxarrez beteriko mundua izan zen gure ametsen testigu. Gutaz aparte, gure sekretuak zekizkiten bakarrak eurak izan ziren. Bai maitea, hor goitik beti begira ditugun izarrak. Hainbat gauetan, gora begiratzean, gure begiek ez dituzte ikusten. Baina guk bai. Begiak itxi eta amets egiteak laguntzen digu ikusi ezin daitekeena bistaratzen, bizitza beste modu batera bizitzen. Ingurura begiratu eta saminak barrena betetzen dizunean, bizitzen ez jarraitzeko gogoak itotzen zaitu. Baina badakizu hori ez dela bidea, heriotzak atzera bueltarik ez duelako eta gaur izan daitekeena bihar ezin izango delako. Horregatik aukeratzen duzu zeure-zeurea besterik ez den bizitza bizitzea, protagonista bakarra zu izango zaren bizitza. Inork gaizki begiratuko ez zaituen bizitza, zuk zeronek sortutako mundua.

Eta orduan erotzat hartzen zaituzte, besteek ulertu ezin dutena zuk bakarrik ulertzen duzulako. A zer paradoxa, erokeria? zer da ba erokeria?

:)

2008-01-24T22:16:00.000+01:00

Eta zaila da esplikatzen, zergatik eta nola sortu den ere ez dakizun sentimentu hori. Hala ere, atzera egin genezake, "errusiar mendi" deritzen aparilu horien antzera funtzionatzen dugula jakinda. Gaur denak txingote gris bezain bizigabe horien antza besterik ez badu ere, hori da oparirik onena, bizitzak behinola zoriontasuna opa izan zigula jakitea. Gauzei zentzua harrapatu ahal izango niela sinestea.

Maldan hartan goraka nindoala, haizearen idorra, hotza, zakartasuna... nire pausoen dorpetasuna antzematen nituen. Kosta egiten zitzaidan aurrera egitea, ematen nuen pauso bakoitzak nire bizitza zantar eta batere gogoangarri hartatik haratago ninderamala sentitzen bainuen.

Hala ere, puntara iristean bistara zitekeena ikusteak aurreko samin eta une latz guztiak ahantzarazi zizkidan. Izan ere, guztiaren zentru zen mendi haren gailurretik mundua ikus nezakeen, nire inguruan bueltaka. Gauean sortzen diren argi-ilun eta itzalen jokoak antzematen nituen, alde batetik bestera jolasean, elkar ez harrapatzeko artegatuta ihesean... horrexegatik bakarrik merezi du, bidea ikusi ere ezin duzunean, pausoa luzatu eta aurrera egiteak.

Eta maite, bihotzarekin ere halaxe gertatzen da...

Egia: bizitzaren metafora.

2007-12-28T02:57:00.001+01:00

Egun batean sortu nuen orrialde honi zentzua noiz galdu nion galdetuz nabilkio hainbeste maite dudan neure buru honi.

Neuretzat egina zen. Hemen idatzitako gauzak ez ziren inork irakurtzeko, nik nire bigarren bizitza honi bidea emateko bidea besterik ez zen izan. Hasiera batean. Baina orain ohartzen naiz norbaitek guganako interes apurra azaltzen duenean gure jokamoldeak aldatu egiten direla. Horrexegatik goaz behin eta berriz egiten duguna aldatuz. Bizitza ez delako beti gauza berberetan oinarritzen. Ez dakit jainkoari eskerrak eman behar nizkiokeen hau horrela izateagatik, beti gauzek berdin jarraitzeak ez dudalako uste zorigaitzik dakarrenik.

"... mundua mundu zela oraindik inork esan ez bazuen ere, denak ziren egia borobil haren jabe. Kobazuloen garaian animaliek elkar estaltzen zuten euren existentzialismoa zihurtatzeko; gizakia sua erabiltzen hasi zenean emakumeak "etxeetan" geratzen ziren gizonek aurrez ekarritakoa prestatu eta guztia besteak etortzen zirenerako prest egon zedin, gizonek ehizara alde egiten zuten; hiriak sortu zirenean lehen interesak izan zituen gizakiak, beharrezko ez ziren beharrak, kapritxoak, nahierak; aurrera egin behar genuela suposatzen zenean, atzera egin genuen, interesek hor zirautela ikusi eta gudek mundua irentsi ziguten, guk mundua irenstarazi genuen; eta gaur... gaur gizon-emakumeok maitemindu egiten gara.

elkar estaltzen jarraitzen badugu ere, batzuk ez gara gai haratago begiratzeko. Ez dira gai. Ez zara gai. Ez naiz gai haratago begiratzeko. Begiak ireki eta hau da ikusi nahi ez dudana: emakumeak etxean denona dena zaintzen, gizonak euren boterea munduari erakusten, interesek bihotzik ez dugula erakusten didate, batzuk egunetik egunera aberatsago egiten dira besteei lapurtzen dietenarekin, kapritxoek noraino eraman gaituzten dakusat, hasiera batean joko bezala hasi zena zertan bihurtu den ikusi baitut, taberna bazterrean dagoen mahai horretako aitonari begira, begirada ezerezean galdurik, zertan ari den ez dakiela jardunean, behinola izan zena gaur egun izaten jarrai zezakeela sinesten, faltsukeriatan bizitzen.

Begiak itxi eta hau da ikusi dudana, hau da ikusi nahi dudana: bikoteek, hirukoteek, laukoteek... sexu berekoek edo ezberdinekoek elkar estaltzen dutela, munduak esango dionari beldurrik ez diola, munduari ez baitzaio axola. Kalean etxe guztiak berdinak, guztiak garesti-garestiak, baina denok daukagu bat. Denok garela elkarren jabe, elkarren nagusi, nirea dena zurea dela, zurea dena nirea dela sentituz, guztion artean aurrera egunero egunero atereaz, eta kalean nire aldamenetik pasatzen ikusten zaitudanean irribarre batekin elkar agurtzen dugula ikusten dudala. Kalean txirorik ez dagoala, guztiok goazela berdin, baita zakurrak ere! txerriak direla gure maskota berriak, eta larruak jantzi beharrean poloetan bizitzen uzten diegula. Ez dugula kutsatzen, beharrezkoa dena besterik ez darabilkigula. Amesten dudana egia dela.

Baina hori zen gertatzen zena, inork esaten ez bazuen ere, aspaldi erakutsi zuela munduak mundua zela, eta ia beti jarraituko zuela mundu izaten. Komenigarria litzateke, mundua mugitzen dutenak geu garela jakitea. Eta ezertarako ez dizula balioko zauden toki horretatik begira nik idatzi dudan hau irakurtzen egotea. Irakurritako gauza asko eta askorekin ados zaudela ikustean buruarekin baietz esango duzula, nik idaztean bezala. Jakin ezazu horrek ezertarako ez digula balio, galdera bat erantzuterakoan aukera okerra erabili duzula jakiten duzunean erantzun zuzena ematea pentsatzen zenuela esatea bezala da. Nork sinetsiko dizu? eta inork sinesten badizu, zertarako balioko dizu? horra erantzuna, ezertarako ez. Desadostasunak desadostasun izaten jarraitzea besterik lortzen ez dugulako, gure barnean mugitzen dena guretzat besterik ez dela irakatsi behar ligukete txiki txikitatik. Bai, baina nork?

Horra ho betiko gakoa, egia esan nahi duenaren leloa. Asmoek ez dutelako ezertarako balio, mundu fisikoan garrantzia duena egiten duguna baizik ez delako. Bai zu eta bai ni, potrojorra ederrean bizi garelako.

Ezertara mugitzen ez garelako, ditugun asmoekin ondo sentitzen garelako, gure baitan horrela pentsatzeak inora eramango ez gaituelako.

Eta egia horixe da ba, bizitza egunen batean ulertaraztera eramango gaituen metafora bat.

Mr. Magorium

2007-12-27T02:14:00.000+01:00

Begiak indarrez istean nabaritu duzu begietatik behera malko potolo-potoloak doakizkizula, apurka-apurka beheranzka. Indar gehiago egin duzu begiak gehiago itxi eta malkoek bere bidea azkarrago egin dezaten. Negarrak zoritxarrei bidea ematen laguntzen duela sinistu zenuen, pisurik gabeko hitzak zirela ohartu zara gaur, eginiko indarrak xisko eginda utzi bazaitu ere, minak eta ezinak hor dirautelako.

Eta ez da abtere justua gauzak nola mugitzen diren ohartzea, besteen zoritxarrak baten bat pozten duela ikustea, munduak horrela funtzionatzen duela jakitea. Non nago ni? zer egin behar dut nik?

Nor naiz ni?

Zeharo itxi dituzu begiak. Ez, ez dituzu zuk itxi, egindako esfortzuaren ondoren eurak itxi direlako, bakar-bakarrik, zoritxarrak kanporatzeko aurrez eginiko esfortzuen antzerakoren baten laguntzarik gabe.

Bihotzak hitz egin dio buruari, baina burua ez da ados jarri. Burua objetiboki jarduten du; subjektiboki, ordea, bihotzak. Bikote polita osatuko lukete, bakoitzari falta zaiona baitu besteak.
Baina hori ote da bidea? ez duguna kanpoan bilatzea?

Ni ez naiz lehioz betetako ehun pisuko dorre bat. Egur gogorrez eta mamitsuz eginiko bloke bat naiz, edo hori nahiko nuke izan. Batere zulorik gabeko bloke bat.

Eta horixe da egurrezko bloke bat, zimentuak primeran jarri dituen zer bat, kolpatzen badute ere barrutik hausten ez den zerbait, beti gauza bera izango den hori: egur pusketa gogor bat.

Dopinga

2007-12-13T22:41:00.000+01:00

Doping-a ezin izan daiteke ona ilegala den aldetik.

Hainbat eta hainbat substantzia ezberdin daude legezko ez direnak, tranpa egitea edo gure organismoarentzat onak ez direlako.

Errendimendua handitzeko gorputzari legez kanpoko substantziak sartzen hasten den unetik, kirolak kirol izateari uzten diola pentsatzen dut. Ez delako berdina edari isotonikoak edo energetikoak hartzea, farlopa eta antzeko substantziak hartzearekin alderatuta.

Behin ikusi nuen telebista lehenengo txirrindulari lasterketak nola izaten ziren, 30. hamarkadako lasterketa nagusiak etabar... ardo botila eramaten zuten soinean egarri zirenean edateko, pixagura zutenean geratu eta belarretan edo egiten zuten, batzuek ere lo-kuluxkak egiten zituzten zuhaitzen azpian etzanda... eta horrelaxe irabazten zuten Frantziako Tourra ere. Gaur egun ordea... ez. Aurtengo Tourrean liderra birritan deskalifikatua izan da, dena doping kontrol batean baiezkoa emateagatik. Lasterketa berean punta-puntan dabiltzan bik eman dute baiezkoa! eta aurreko urteko garaipena Oscar Pereirori duela bi hilabete eskas eman diote, teorian behintzat irabazi zuen Landis ere dopatuta zihoala frogatu denean.

Eta honek tristura sortzen dit, Sydneyko Joko Olinpikoetan denen erregina izan zen Marion Jonesek ere aitortu duelako drogak hartu zituela, hainbat urtetan zerua gorputz osoarekin ukitu ostean, bere urrezko bost dominak itzuli beharko baititu.

Eta berriz ere diot tristea iruditzen zaidala. Beste partaideenganako eta ikusle edo jarraitzaileenganako errespetu falta ikusten dut, ziria bete-betean sartzea lortzen dutelako. Eta dena irabazteko goseagatik... badakit ospea, dirua eta ezagutza irabazteak ematen dituela, baina irabazteko edozertarako prest al gaude?

Astilleroko arraun taldea ere horrek eraman zuen galmendira. Duela urte pare bat edo estropada baten ondoren doping-aren aurkako froga egiteari uko egin eta bi urtetan arraunean aritzeko baimena kendu zioten klubeko 14 arraunlariri. Zer ezkutatzen zuten froga ez egiteko? eta horrelaxe desagertu da Astillero ere, pixkanaka-pixkanaka etengabe goraka zetorren talde bat ia desagertu da...

Baina osasun arazoak era badaude medio. Substantzia bat ilegala zerbaitegatik delako. Gure ahalmenak modu artifizialean handitzea ezin izan daiteke ona gure organismoarentzat, askotan buelta eman ezineko gaixotasunak sortzen direlako.

Oso ezaguna egin da Espainian abuztuan hildako Antonio Puertaren kasua, zergatik ez badakigu ere, 22 urte besterik ez zituela futbolari gazte hau hil dela bai baitakigu. Eta ez da bakarra izan, azken urteotan ezagunena egin den kasua izan bada ere, Puerta hil eta egun pare batera Irango ligako jokalari bat hil zelako, eta handik aste gutxira Espainian 3. mailako jokalari bat ere hil zelako. Eta mundu osoan jende asko eta asko hiltzen da kirolean errendimendua hobetzeko hartutako pastilengatik.

Kirola osasunagatik egiten omen da neurri handi batean. Kiroletik bizi direnak kirolak berak hiltzen ditu batzuetan. Eta ez da justua, kirolariak askotan substantziaok hartzera behartuta egoten baitira. Denek izaten dute mediku propioa, eta mediku honek gauza asko eta asko errezetatzen dizkio kirolariari. Carlos Gurpegiren kasua ere oso ezaguna da, Athleticeko jokalariarena. 2002-2003 denboraldiaren lehenengo partidan eginiko kontrol batean galarazitako substantziak zituela frogatu zen. Bere lehen partida zen lehen taldearekin, 2 gol sartu zituen, eta honen ondoren 2 urterako isuna etorri zitzaion. Apelazio ugari egon ziren, baina azkenean bere isuna betetzen ari da, hilabete gutxi barru itzuliko da berriz ere legalki zelaira. Hau gertatu eta gutxira, Athleticeko mediku zen Sabino Padillak taldea utzi zuen. Berak ere izango zuen zerikusirik, argi dago. Bizpahiru urte pasa baditu ere kirol-mediku izan gabe, Portugaleko Benfica taldeak fitxatu berri duela entzun nuen orain dela egun gutxi. Ea zintzo ibiltzen den.

Baina jakina da kirol guztietan daudela horrelako manipulazioak, batzuk harrapatzen dituzte eta beste batzuk ez. Egindako akatsen arabera izaten delako.

Kirolak ez du iruzurra izan behar. Niri txiki txikitatik irakatsi zidaten garrantzitsuena ez zela irabaztea, ondo pasatzea baizik. Zer gertatu da? noiz ahaztu zaigu hori? aparientzia hutsa besterik ez al da? Badirudi baietz, gertaerek esateko joera dugunaren aurkakoa gertatzen dela erakusten baitute.

Doubsetik

2007-12-03T20:22:00.000+01:00

Holaaaaa!!!!!

Se que hace nucho que no escribo, pero debo deciros que estoy en Francia, en un pueblo llamado Pontarlier en la provincia de Doubs, en un intercambio escolar...

Mi correspondente se llama Julie y supongo que por marzo o abril vendrà a Euskadi.

No tengo muchas cosas ni tiempo para hablar, asique solo deciros que visitare Berna, Estrasburgo, Ginebra...

Y aue me muero de ganas de hacerlo!!!

un besooo

Respondiendo a Keith Johnson

2007-11-13T22:45:00.000+01:00

Como ayer no tenia el tiempo suficiente para comentar el texto lo hago hoy. Si no quieres no lo leas, tampoco pasa nada.
--------------------
Posts of Blog Tribuna Libre

Basque Inquisition: How Do You Say Shepherd in Euskera?

2007-11-08 00:11:12 by miguel

By Keith Johnson (THE WALL STREET JOURNAL, 06/11/07):

BILBAO, Spain — Rosa Esquivias is caught on the front line of the Basques’ fight for independence from Spain. Actually, she’s in the front row — of her Basque language class.
Ms. Esquivias, a 50-year-old high-school math teacher and Spanish-speaking native of Bilbao, must learn Basque or risk losing her job. Like her nine classmates, including a man who teaches Spanish to immigrants, she has been given at least a year off with pay to spend 25 hours a week drilling verbs and learning vocabulary in Euskera — a language with no relation to any other European tongue and spoken by fewer than one million people. About 450 million people world-wide speak Spanish.

¿y qué más da que 450 millones de personas hablen el español en todo el mundo? si esos profesores están en Euskadi, viven de la Eusko Jaurlaritza (gobierno vasco), y enseñan en la D o A eredua (modelo D y A) íntegros o parcialmente en euskera, respectivamente, que menos que saber el idioma, no?

"For the job I do, I think learning the language is clearly over the top," Ms. Esquivias says.

Pues eso tiene que cambiar porque no tiene que ser así. Porque saber una lengua nunca está de más. Y menos en su tierra.

Basque separatists have been waging a struggle for independence from Spain for 39 years. But lately, many have taken to wielding grammar instead of guns. Separatists still dream of creating their own homeland, but in the meantime they are experimenting with pushing a strict regime of Euskera into every corner of public life. Of the present-day Basque Country’s approximately 2.1 million inhabitants, roughly 30% speak Basque; more than 95% speak Spanish.

Querer conseguir la independencia no significa que seamos separatistas (los hay), y no todos los que queremos independizarnos somos terroristas o lo apoyamos. Luchando durante 39 años por conseguir la independencia, de acuerdo. Pero desde el año 36 (algunos años antes también) hasta no hace mucho ha sido una lengua prohibida, sin ninguna razón, por el Franquismo. Y porqué no poner los carteles en NUESTRO idioma en NUESTRO país? si seguimos con esta actitud, con profesores que no saben hablar en euskera, pronto no seremos ni el 10%. Y porque la mayoría de la gente hable en español tenemos que dejar de hablar en euskera, dejar de hacer actuaciones publicas en euskera, hacer campañas para promover el eusera, o todo lo que queramos en NUESTRO pueblo? por favor! Y si nuestra lengua no se asemeja a ninguna otra europea, es porque es más antigua que todas las demás, porque es prelatina. Sólo por eso, merece ser protegida durante muchísimo tiempo. Porque es una flor que cada día más y más gente hace que se marchite.

The regional government of the Basque Country has begun to tighten the screws on its language policy to the point where now, all public employees, from mail-sorters to firemen, must learn Euskera to get — or keep — their jobs. Cops are pulled off the street to brush up their grammar. And companies doing business with the Basque government must conduct business in Euskera. Starting next year, students entering public school will be taught only in Basque.

Que son funcionarios hombre, como no van a tener que hablar en Euskera? es pensable que un bombero de Madrid no hable español? Con lo de las empresas... no se si eso es asi o no. Pero si se confirma, creo que sí se debería cambiar. Además, no sería bueno para los negocios, así que algo harían.

Although there is a shortage of doctors in the Basque Country, the Basque health service requires medical personnel to speak Euskera. Health-service regulations detail how Euskera should be used in every medical situation, from patient consultations down to how to leave a phone message or make an announcement over a public-address system (Basque first, then Spanish). There are rules specifying the typeface and placement of Basque signs in hospitals (Basque labels on top or to the left, and always in bold).

Pirmero euskera, luego español. Y porqué no? que ésto es Euskadi! al que no le guste que se aguante y si no, que se marche.

The official goal of the Basque policy is to transform Euskera from a "co-official" status with Spanish to "coequal" status. That, say Euskera proponents, is necessary to make up for years of linguistic repression. The language was banned during the 36-year dictatorship of Francisco Franco, and only began to re-emerge in the 1980s.

Como bien he dicho antes, el Franquismo es uno de los mayores (si no es el mayor) culpables de los problemas políticos de hoy en día. Pues con el euskera lo mismo. Donde las dan, las toman.

"To have a truly bilingual society, you need positive discrimination," says Mertxe Múgica, the head of the Basque language academies where Ms. Esquivias studies. Many Basque speakers still feel discriminated against because of the pervasiveness of Spanish.

Pues sí. Además, hay quien cree que si hablas español eres más pro o no se qué. Cada uno tiene su lengua y hay que respetarlo, pero si alguien habla en español para sentirse más pro, lo único que consigue es ser más gilipollas.

But as Basque nationalists try to push their language into the mainstream, they are bumping up against an uncomfortable reality.

Eso no es verdad. Eso es una opinión del autor, y no tiene porqué afirmar sus ideales, cuando puede haber más de una posibilidad. Si al que quiere fastidiarnos y alzarse le dejamos que lo consiga, entonces si será algo que ó lo tomamos por perdido ó cogemos otras vías para lograrlo. Pero no vamos a dejar que nada de éso ocurra. Jamás en la vida.

"Euskera just isn’t used in real life," says Leopoldo Barrera, the head of the center-right Popular Party in the Basque regional Parliament. Though it has existed for thousands of years — there are written records in Basque that predate Spanish — it is an ancient language little suited to contemporary life. Euskera has no known relatives, though theories abound linking it to everything from Berber languages to Eskimo tongues.

Ja-ja-ja. Center-right Popular Party??? pero éso existe? Centro-derecihsta el Partido Popular (PP)? eso no se lo cree ni su propio fundador. Y menos en Euskadi. Ésas palabras, viniendo de Barrera, un radical ultraderechista como muchos otros, lo único que consiguen hacerme es reir. Y no sólo a mí. Como que el euskera no se usa en la vida real? yo todo lo que se, me lo he aprendido en euskera. Ése lo que es es un amargado, un envidioso y un INGORANTE. Porque decir que una lengua no se usa en su propio país... manda huevos. Baja ya de esa nuve particular tuya, o abre los ojos para ver lo que no quieres ver. Acepta lo evidente!

Airport, science, Renaissance, democracy, government, and independence, for example, are all newly minted words with no roots in traditional Euskera: aireportu, zientzia, errenazimentu, demokrazia, gobernu, independentzia.

Ya. Es verdad, que en euskera esas palabras han provenido del latín. Pero son palabras nuevas. Que por qué no se ha inventado? y por qué tenemos que inventarlas? y el español tiene sus propias palabras? noooooo. No son suyas, también son provenidas, así que el Keith Johnson ese mantenga la boca cerrada la siguiente vez. Como se dice en euskera: Zozoak beleari ipurbeltz.

Meanwhile, there are 10 different words for shepherd, depending on the kind of animal. Astazain, for instance, is a donkey herder; urdain herds pigs. A cowpoke is behizain in Euskera. While Indo-European languages have similar roots for basic words like numbers — three, drei, tres, trois — counting in Euskera bears no relation: bat, bi, hiru, lau, and up to hamar, or 10. Religious Basques pray to Jainko.

Y que más da que para decir pastor haya más de 10 palabras! no ha mencionado la que más se usa, que es artzain y que significaría cuidador de oveja. Contar pues no se porque contamos así, será porque lo hacíamos así antes de los Romanos. Jainko (Dios) proviene de Jaun (señor) y Goiko (de arriba), se entiende fácilmente que es así, además, también se suele decir Jaungoiko.

The regional government has spent years of effort and billions of euros to make sure that every official document, from job applications for sanitation workers to European Union agricultural grants, is available inEuskera. But this year, in San Sebastian, a hotbed of Basque nationalism and the region’s second-largest city, not a single person chose to take the driver’s license exam in Euskera, says Mr. Barrera.

El que quiera que lo haga en euskera, el que no en español.

The Basque-language TV channel is loaded with Euskera favorites, such as the irrepressible redhead "Pippi Galtzaluze." But the channel has a 4.4% audience share in the Basque Country, according to data from Taylor Nelson Sofres — less than the animal-documentary channel of public broadcasting.

Y a qué viene decir que tiene menos audiencia que los documentales de La2? lo que vale es que fue una de las primeras televisiones autonómicas y que todavía continúa. Además, cuando cambiaron el anagrama de la cadena yo fui una de los que hicieron uno de los anuncios para anunciarlo, y bien orgullosa que me siento.

Even some of the biggest proponents of Basque independence stumble over Euskera’s convoluted grammar. Juan José Ibarretxe, the Basque regional president, speaks a less-than-fluent Euskera at news conferences. Like most people in the region, he grew up speaking Spanish and had to learn Euskera as an adult.

Pues olé por él, que lo ha aprendido a pesar de no saberlo de nacimiento.

Other adults who are now running afoul of the new language policy are having similar trouble picking up the tongue. "I guess we’re the last of the old guard, but we don’t have any choice," says Ignacio Garcia, a math teacher who is a classmate of Ms. Esquivias, and is sweating over a stack of notes before his first big Euskera exam.

The language policy has led to a massive adult re-education push, as tens of thousands in the Basque Country head back to school. Their predicament has become a popular sendup on a Basque comedy show. In one sketch, non-Basque-speaking adults who have been sent to a euskaltegi, or Euskera language school, have to ask schoolchildren to help them with their homework.

Se hacen muchísimos sketchs sobré cosas así, incluso con cosas más fuertes. Sin faltar el respeto, la vida hay tomársela con ironía y humor! ese programa se llama Vaya Semanita, y le han sido otorgados muchísimos premios.

Joseba Arregui, a former Basque culture secretary, native Basque speaker, and onetime architect of the language policy, feels that Euskera is being pushed too far. "It’s just no good for everyday conversation," he says. "When a language is imposed, it is used less, and that creates a diabolical circle of imposition and backlash."

No ocurre sólo con los idiomas, a mi los libros que me mandan leer en el cole los leo de mala gana. Por mi gusto leo un montón al año. Con el euskera pasa lo mismo, por eso debemos usarlo porque lo queremos. Porque lo queremos!

In the classroom, Euskera use has also allowed separatists to control the curriculum. Basque-language textbooks used in schools never tell students that the Basque Country is part of Spain, for example. Noelementary-school texts even mention the word Spain.

Eso no es verdad, y manipular las cosas según los intereses de cada uno no es nada correcto. Y el que lo ha escrito lo sabe, aunque no le importe mucho.

Students are taught that they live in"Euskal Herria," stretching across parts of Spain and southern France, that was colonized by "the Spanish State."

Y no es verdad? ese pensamiento no nos lo ha impuesto nadie, es nuestro.

Some local politicians worry that the insistence on Basque language makes any type of reconciliation between separatists and Spain impossible. "Everything young Basques later encounter in life — like the fact they live in Spain — then appears to be an imposition from Madrid," says Santiago Abascal, a regional deputy from the Popular Party who campaigns against the linguistic policy. "That creates frustration that keeps violence bubbling in the Basque Country," he says.

But back in the classroom, most of the frustration seems to be with the dense grammar, forthcoming exams, and the difficulty of finding quality shows on Basque TV.

Eso es verdad, no hay muchas cosas en euskera. Por eso, tenemos que trabajar para que eso cambie.

Arantza Goikolea, Ms. Esquivias’s teacher, leads a class through an exercise about their daily routines. Tamara Alende, 25, watches a lot of TV at night, she says in pidgin Euskera.
"Basque shows?" asks Ms. Goikolea. Ms. Alende lowers her head and turns red. "No, Spanish series," she mumbles, to a chorus of boos from the teacher and the rest of the class.

Y qué más da. Cada uno es libre de ver lo que quiere. Nadie prohibe a nadie ver lo que quiera en televisión. Faltaría más!

----------------------------
No me enfado. Pero me jode mucho que gente agena se meta donde no le llaman, Como si no tuvieramos bastantes problemas ya con el asunto.
Cada uno es libre de pensar lo que quiere. Pero los actos hay que medirlos, hay que ver si tendrán repercusión o no. A mi sinceramente, lo que opino ese tal Keith Johnson me da absoulatemente lo mismo, pero no es justo que diga lo que ha dicho y que se quede tan pancho. Hasta donde llegaremos? qué mundo hemos construído! si los perros gobernaran, seguro tendríamos menos problemas. En fin...

Basque Inquisition: How Do You Say Shepherd in Euskera?

2007-11-12T19:46:00.000+01:00

Ahora algo que me ha hecho alucinar en colores, hasta en fosforitos diría yo. Lean y opinen señores lo que ha escrito este "señor" en el Wall Street Journal. De verdad... alucino. Y no porque arremeta contra el euskera, sino porque desprecia una lengua, y sin razón.

Basque Inquisition: How Do You Say Shepherd in Euskera?

By Keith Johnson (THE WALL STREET JOURNAL, 06/11/07):

BILBAO, Spain — Rosa Esquivias is caught on the front line of the Basques’ fight for independence from Spain.

Actually, she’s in the front row — of her Basque language class.
Ms. Esquivias, a 50-year-old high-school math teacher and Spanish-speaking native of Bilbao, must learn Basque or risk losing her job. Like her nine classmates, including a man who teaches Spanish to immigrants, she has been given at least a year off with pay to spend 25 hours a week drilling verbs and learning vocabulary in Euskera — a language with no relation to any other European tongue and spoken by fewer than one million people. About 450 million people world-wide speak Spanish.
"For the job I do, I think learning the language is clearly over the top," Ms. Esquivias says.
Basque separatists have been waging a struggle for independence from Spain for 39 years. But lately, many have taken to wielding grammar instead of guns. Separatists still dream of creating their own homeland, but in the meantime they are experimenting with pushing a strict regime of Euskera into every corner of public life. Of the present-day Basque Country’s approximately 2.1 million inhabitants, roughly 30% speak Basque; more than 95% speak Spanish.
The regional government of the Basque Country has begun to tighten the screws on its language policy to the point where now, all public employees, from mail-sorters to firemen, must learn Euskera to get — or keep — their jobs. Cops are pulled off the street to brush up their grammar. And companies doing business with the Basque government must conduct business in Euskera. Starting next year, students entering public school will be taught only in Basque.
Although there is a shortage of doctors in the Basque Country, the Basque health service requires medical personnel to speak Euskera. Health-service regulations detail how Euskera should be used in every medical situation, from patient consultations down to how to leave a phone message or make an announcement over a public-address system (Basque first, then Spanish). There are rules specifying the typeface and placement of Basque signs in hospitals (Basque labels on top or to the left, and always in bold).
The official goal of the Basque policy is to transform Euskera from a "co-official" status with Spanish to "coequal" status. That, say Euskera proponents, is necessary to make up for years of linguistic repression. The language was banned during the 36-year dictatorship of Francisco Franco, and only began to re-emerge in the 1980s.
"To have a truly bilingual society, you need positive discrimination," says Mertxe Múgica, the head of the Basque language academies where Ms. Esquivias studies. Many Basque speakers still feel discriminated against because of the pervasiveness of Spanish.
But as Basque nationalists try to push their language into the mainstream, they are bumping up against an uncomfortable reality.
"Euskera just isn’t used in real life," says Leopoldo Barrera, the head of the center-right Popular Party in the Basque regional Parliament. Though it has existed for thousands of years — there are written records in Basque that predate Spanish — it is an ancient language little suited to contemporary life. Euskera has no known relatives, though theories abound linking it to everything from Berber languages to Eskimo tongues.
Airport, science, Renaissance, democracy, government, and independence, for example, are all newly minted words with no roots in traditional Euskera: aireportu, zientzia, errenazimentu, demokrazia, gobernu, independentzia.
Meanwhile, there are 10 different words for shepherd, depending on the kind of animal. Astazain, for instance, is a donkey herder; urdain herds pigs. A cowpoke is behizain in Euskera. While Indo-European languages have similar roots for basic words like numbers — three, drei, tres, trois — counting in Euskera bears no relation: bat, bi, hiru, lau, and up to hamar, or 10. Religious Basques pray to Jainko.
The regional government has spent years of effort and billions of euros to make sure that every official document, from job applications for sanitation workers to European Union agricultural grants, is available inEuskera. But this year, in San Sebastian, a hotbed of Basque nationalism and the region’s second-largest city, not a single person chose to take the driver’s license exam in Euskera, says Mr. Barrera.
The Basque-language TV channel is loaded with Euskera favorites, such as the irrepressible redhead "Pippi Galtzaluze." But the channel has a 4.4% audience share in the Basque Country, according to data from Taylor Nelson Sofres — less than the animal-documentary channel of public broadcasting.
Even some of the biggest proponents of Basque independence stumble over Euskera’s convoluted grammar. Juan José Ibarretxe, the Basque regional president, speaks a less-than-fluent Euskera at news conferences. Like most people in the region, he grew up speaking Spanish and had to learn Euskera as an adult.
Other adults who are now running afoul of the new language policy are having similar trouble picking up the tongue. "I guess we’re the last of the old guard, but we don’t have any choice," says Ignacio Garcia, a math teacher who is a classmate of Ms. Esquivias, and is sweating over a stack of notes before his first big Euskera exam.
The language policy has led to a massive adult re-education push, as tens of thousands in the Basque Country head back to school. Their predicament has become a popular sendup on a Basque comedy show. In one sketch, non-Basque-speaking adults who have been sent to a euskaltegi, or Euskera language school, have to ask schoolchildren to help them with their homework.
Joseba Arregui, a former Basque culture secretary, native Basque speaker, and onetime architect of the language policy, feels that Euskera is being pushed too far. "It’s just no good for everyday conversation," he says. "When a language is imposed, it is used less, and that creates a diabolical circle of imposition and backlash."
In the classroom, Euskera use has also allowed separatists to control the curriculum. Basque-language textbooks used in schools never tell students that the Basque Country is part of Spain, for example. Noelementary-school texts even mention the word Spain.
Students are taught that they live in"Euskal Herria," stretching across parts of Spain and southern France, that was colonized by "the Spanish State."
Some local politicians worry that the insistence on Basque language makes any type of reconciliation between separatists and Spain impossible. "Everything young Basques later encounter in life — like the fact they live in Spain — then appears to be an imposition from Madrid," says Santiago Abascal, a regional deputy from the Popular Party who campaigns against the linguistic policy. "That creates frustration that keeps violence bubbling in the Basque Country," he says.
But back in the classroom, most of the frustration seems to be with the dense grammar, forthcoming exams, and the difficulty of finding quality shows on Basque TV.
Arantza Goikolea, Ms. Esquivias’s teacher, leads a class through an exercise about their daily routines. Tamara Alende, 25, watches a lot of TV at night, she says in pidgin Euskera.
"Basque shows?" asks Ms. Goikolea. Ms. Alende lowers her head and turns red. "No, Spanish series," she mumbles, to a chorus of boos from the teacher and the rest of the class.

Oihu

2007-11-02T01:52:00.000+01:00

Aurrera begiratu eta bizitza ikusten nuen, baina ez nintzen jabetzen. Haur txiki batek lehiotik begiratu eta kanpoan euri tantak ikusten dituenean sentitzen duena sentitu dut. Hor daude kanpoan jolasean, nahi dutena egiteko libre dira berriz ere leku berberera bueltatuko badira ere: zerura. Ni ordea ez, behar nuena bilatzeko asmotan etorri banintzen ere ez nuen zentuzko ezer aurkitu. Gogorik jarri ez nuelako? batek daki. Kosta zitzaidan eta lortua nuela uste nuen garaian, plast! zaplasteko galanta, judasen modura akusatua izan nintzelako. Baina kasu honetan... nik ez neukan ezeren errurik.

Baina orain denak berdin dio, ezin dezakedalako ezer egin. Berdin dio bertan zutitu eta ohikua hasten banaiz, pistola bat hartu eta norbaiti tiro egiten badiot, neronen buruaz beste egiten badut... berdin dio, denak berdin dio. Denek pentsatzen baitute ez naizen hau naizela. Ez dute errealitatetik urrunago ikusteko kapazitaterik. Eta ni, ni hementxe nago, lepoan soka noiz jarriko zain, jende guzti honen espektakulu noiz bihurtuko zain. Modu batean, banaiz dagoeneko. Baina nahiago dute nire burua zintzilik ikusi, lepoa moztuta edo tripak ahotik aterata. Hortxe nahi naute, eurentzat hilda.

Eta ez nuen ezeren errurik.Gauero bezala ilargiareki hasi nintzen hizketan. Mendi puntara igotzen saiatu nintzen baina larrez josita zegoen bidea. Natura ere nire kontra... ez zen posible. Oihu egin nuen, amak etxetik ere entzun ahal izango ninduen bizirik balego. Baina ez da hala, aspaldi utzi baininduen mundu hau zein gogorra den erakutsi gabe. Neronek konturatu behar izan dut, mundu honetan ontasuna ez dela aski soberan. Eta pena da, ez dugulako merezi. Oihu egin nuen beraz, arrazoirik gabeko oihua eta arrazoiz bete beteriko oihua ziren aldi berean. Hainbeste neukan esateko! hala ere ez zen hitzik ateratzen nire eztarritik, barrikada bat egina zidatela hitzek pentsatzen hasia nintzen. Baina atera zen azkenan, oihua mundu osoak entzun ahal izan zuen, han aurrean present zeudenentzat behintzat. Desesperuz beteriko oihua zen, nire bizitza momentu batetik bestera nola amaituko zen banekielako. Eta oso gogorra zen unea. Hala ere orain, hemen goitik dena ezberdin ikusten da. Nahaiago dut hilda egon bizirik baino. Eta egia da ez dela zerurik ez infernurik existitzen. Ezta paradisurik ere. Hementxe gabiltza guztiok, gorputzik eta formarik gabe ibilian, noizbait pertsona baten menpe egon ginen arima bakarti guztiak. Eta badakigu egunen batean mundua gurea izango dela.

Ez da egongo arrazoirik nirea dena kentzeko. Baina oker nenbilen eta ni bakarrik ohatzen nintzen. Bakoitza bere itsukerian abariziak jota bizi zen, inbidiaz, hainbeste pekatu beteta okerrena zen lotsarik sentitzeko indarrik ez zutela, Hori behar lukete, lotsa. Gero arrazista ni. Ja! inork gutxi daki arrazismoa noraino hel daitekeen. Eta benetan gauza tristea da, azalaren koloreagatik edo norbere itxuragatik pertsona bat aurrez juzgatzea, ezagutu gabe nolakoa den pentsatzea. Eta horregatik guztiagatik, nire eztarriak oihu egin zuen, bihotzak oihu egin zuen, gaur naizen arima honek oihu egin zuen... plazako jendea isildu egin zen. Una batez bizirik jarraitzeko esperantzak nire barrena nagusitu zuen. Baina ez zen hala, berriz ere oker nenbilen. Segituan denak barrez hasi ziren, eta ni, eurek sentitu beharreko lotsak zehareo itota, begiak itxi nituen erabat etsita amaiera noiz helduko zain. Gaur bizitzen ari naizen momentua existituko ote zen jakin nahi nuen, nire desioa betetzea zen amets bakarra, bizitzen jarraitzea baino nahiago nuen hil ondoren zerbait badagoela jakitea. Eta halaxe da lagun maitea, pertsonok ez baikara hiltzen, pertsonak ez baikara gu. Gu arimak osatzen gaitu eta gorputzari izena ematen diogu, gu izana gara, existentzialismoaren esentzia, usainik gozoenaren perfumea. Horixe nintzen une hartan ni, existi daitekeen momenturik eta lekurik politenerako txartela lortzera zihoan arima giltzapetu bat...

Beeeenidoorm

2007-10-27T11:52:00.001+02:00

Buenas, ya estoy de vuelta.

Creo que no dije nada por aquí, pero he estado durante unos días por el mediterráneo. Que buena esta el agua!

Lo mejor ha sido callejear con mi hermano e ir de compras con él. Me deja hacerle lo que quiera (en el buen sentido de la palabra).

Los abuelitos y los guiris siguen invadiendo Benidorm y los abuelitos además se creen que la calle es suya. Manda huevos!

Otra vez fui a Terra Mitica. ¿La cuarta vez? algo por el estilo. Pero bueno, ya sabía donde monarme y donde no, y como no había colas hice todo lo que me apetecía y más. Y no me puedo quejar.

Y bueeeno, hoy me toca cuidar de mis primos y mi hermano, ya que nuestros padres se han ido de boda. Menos mal que mi prima ha venido a ayudarme.

Ahora estoy haciendo un trabajo y tengo que leer un libro entero y en inglés. Peero, tiempo al tiempo y paciencia. Aleee, un beso!

Ilargi amandreari

2007-10-19T00:27:00.000+02:00

Zerbaitek pentsarazten badizu txarra ezin izan daitekeelako.

Eta hori zen egia, ozeanoaren erdian ez zegoela irlarik.

Ozeanoek ematen diguten argia gure bihotzeko kriseiluarena baine askoz ere handiagoa delako. Bertan kolore guztiak aurki ditzakezu, beltzetik hasi eta zuriraino. Eta zu horra zoaz, existitzen direla konprobatu den gauza abstraktu guzti horien bila. Merezi ote du? noski merezi duela, hoien baitan bizi garelako gu. Arrazoirik gabeko mundua ez litzatekeelako mundu izango.

Eta zer ginateke gu mundurik gabe? munduak gauzak aukeran jartzen dizkigu, gu piskanaka piskanaka gauzak deskubrituz joateko. Hala ere, egiten ditugun gauza askok ez dute zentzurik. Baina horrek bizi gaitu, zentzurik ez izateak! ezin muzin egin diezaiokegu, politena hori delako, aurrean zer daukagun ez jakin eta guk geronek sortzea. Gu garelako gure munduaren jabe, sentimentuek esan behar liguketelako zer egin. Hori baita arrazoia, norberak berea egitea.

Hantxe nengoen ba ni, belardi luze eta eder hartan etzanda zeruari begira. Ez zen ilargirik ageri, apenas ikus nezakeen izarrik. Baina lasaitasuna zen nagusi, gaueko isiltasunean kilkerren dir-dir hotsak nire barrena lasaitzen zuen, zure presentziak nirea estaltzen zuen bitartean. Baina imaginazio hutsa zen, nire subkontzienteak begiak istean erakusten zidana. Eta ez zen justua, azkenerako ia sinetsi nuelako.

Agian hori izan zen nire arazoa, ez zena ikusi izatea. Eta egia ote da ozeanoek ez dutela itsasaldirik? Ni naiz ozeanoa, zu ilargia. Erakarpen indarrek sortzen duten erakargarritasunak sortzen ditu itsaladiak, batzuetan gerturago; besteetan urrunago. Baina beti hor daude, beti hor zaude, beti present.

Bihotzak buelta emango zidala sentitu nuen; izar uxo bat erortzen ari zela, desio bat eskatu nion jainkoari. Existitzen bada, noski. Esan behar ote nuke zein izan zen nire desioa? desioak sekretuak dira, kontatzen badituzu ez omen dira betetzen. Nik ezin dizut ziurtatu, sekula ez dudalako desiorik eskatu. Edo bai? ez dut gogoratzen. Eta gogoratzen ez badut garrantzitsuak ez ziren seinale, edo bete ziren seinale... batek daki. Kontua da inork ez dakiela egia osoa, ezta hegan zebilen izar uxo hark ere. Eta kuriosoa da, benetan kuriosoa. Normalean, gainetik dabilenak gauzak errazago ikusi ohi dituelako. Bada, badirudi izar uxoek ez dutela berdin pentsatzen. Eta lastima da, hor goian egonik munduaren jabe izan daitezkeelako.

Baina nola egingo da ba izar uxo bat munduaren jabe! hiltzera etorri den bisitari bat besterik ez baita! beste bizitzarik badagoen edo ez deskubritzen duzunean, mesedez gutun bat bidali. Hitzekin egiteko gai izango ez banaiz ere nire bihotzak eskertuko dizu. Zoazen lekura zoazela nire bihotzeko zati bat beti eramango duzulako zurekin. Bizitzen jarraitzeko behar nuen esperantza apurra bada ere, dena eman zenidalako bidalitako gutun harekin.

Goi-goian zauden horrek, ba al dakizu egia existitzen ote den?

Ozeanoaren erdian noraezean nenbilela gogoratu nuen gau hura:

Mendian nengoela, gora begiratu eta izara beltz bat zen nagusi. Munduaren nagusi. Ni ere ikusten ninduen, belarretan etzanda nengoen, goruntz begira, iraganeko uneak gogoratu nahian. Begiak itxi eta berriro bizi ahal izango nituela uste izan nuen behinola. Tuntuna ni! ametsetan ere ezin izan dut inoiz lortu. Agian hori da egin behar dudana, esna nagoela begiak itxi eta amets egitea. Esnatzen banaiz ere nahi dudan tokitik hasiko baitut bidaia, ozeano eta irlen bidaia, gaueko erregina ilargi amandrea besterik ez den bidaia...

Eta horrexek lasaitzen ninduen, goiko jaunaren azpian ni bakarrik nengoela sentitzeak...

GORA EUSKADI ASKATUTA!!!

2007-10-13T01:31:00.000+02:00

Algo que hoy he escrito en el fotolog de la kuadrilla, que por cierto, me ha quedado bastante bonito:

"Gaur gure eguna ez delako eta ospatzeko ezer ez daukagulako. Ospatzerako garaian ospatu nahi duguna bakarrik ospatzeko eskubidea nahi dugulako. Sentimentuak inposatu ezin direlako!!!

Gure bandera ikurriña delako, eta 3 kolore dituelako. Eta ez bi! Gaur inoiz baino gehiago GORA EUSKADI oihukatzeko eguna delako. Euskaldunak garelako!!! Egi osoa inorrek esaten ez duelako, pertsonak garelako eta eskubideak ditugulako. Merezi duguna debekatzen digutelako. Euskadik independentzia aldarrikatzeko eskubidea duelako!!!

Gure sentimentuak desegin ditzagun nahi al dute? hori uste badute, oker dabiltza. Norberak maite duenaren alde borroka egiten duelako. "

GORA EUSKADI ASKATUTA!!!

GORA

GORA EUSKADI ASKATUTA!!!

GORA

GORA EUSKADI ASKATUTA!!!

GORA

Que viene a decir algo como ésto:

Porque hoy no es nuestro día y no tenemos nada que celebrar. Porque a la hora de celebrar tenemos derecho a celebrar lo que queramos. Porque no se pueden imponer los sentimientos! Porque nuestra bandera es la Ikurriña, y tiene 3 colores, no 2! Porque hoy más que nunca es el día de gritar GORA EUSKADI. Porque somos euskaldunes! Porque nadie dice sólo verdades, porque somos personas y porque tenemos derechos. Porque nos niegan algo al que tenemos derecho. Porque Euskadi tiene derecho a proclamar la independencia!

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

El 12 de octubre no significa nada para mí. Y si hoy no hubiera tenido entrenamiento habría ido al instituto. Porque yo hoy no celebro nada. Me rio yo de la gente que va diciendo muchas cosas por ahí, que mucho ser vasco y todo eso, pero que luego han celebrado el día de hoy. A mi me parece bien, que el que quiera celebrarlo que lo celebre. Es lo mas normal. Pero a mucha gente se le va la fuerza por la boca, habla sobre muchas cosas sin saber y luego con sus propios actos va en contra de sus principios. En fin...

Lo que hoy ha habido en Donosti ha sido penoso. Penoso. Y los de la Falange Española (FE) no tenían mejor sitio donde proclamar el día de la Patria, el Día de la Hispanidad, el de La Guardia Civil, el de la Virgen del Pilar... llamémosle como queramos. Pero joder! que es echar mas leña al fuego... y llega un momento en el que la cosa ya no puede arder más. El que quiere guerra bien que lo demuestra. No nos pueden dejar respirar ni un puto día, porque luego los de la Kale Borroka. Joder, han destrozado todo el Bulevar. Que control! que organización para todo! hay que joderse... si pusiéramos el mismo empeño que ponemos para buscar una solución en vez de ir en contra de todo jodiendo a los demás. Yo creo que no ha quedado un contenedor vivo hoy en el centro de la ciudad. Y es una pena.

Cada día esto se parece mas a la época de Transición que a la de la sociedad liberal en que hoy en día vivimos. O deberíamos vivir. En fin... GORA EUSKADI ASKATUTA!!!

Ilargiaren argitan...

2007-10-10T15:43:00.000+02:00

Orri hau ireki eta idazteko gogoa sartzen zait. Pantaila hutsik ikusteak nere hitzez betetzeko goga ematen dit. Eta ez daki inork ze ondo sentitzen naizen.

Argazkiko hondartza dut amets. Aspaldian amets eroak nituen bezala, gaur amets libreak ditut gogoan. Bai. Hondartza horrek askatasuna gogorarazten didalako. Norbanakoaren askatasunak ez du garrantziarik munduarentzat. Baina norbanako bakoitza gara mundua, guretzat behintzat bai. Eta besteei axola ez bazaie, zertan ez aurrera jarraitu?

Atzera begiratzeak nostalgia besterik ez dakar. Momentu onak beti gogoratu behar ditugu, haiengan baitirau gure existentzialismoak. Haiengatik gara gaur egun garena. Baina dena ez da iraganean amaitzen. Aurrera jarraitu behar dugu atzo izan ginena bihar izan gaitezen. Eta horretarako gakoa oraina da. Gaur da eguna, eta ez bihar edo ez atzo. Gaur. Gaurtik pasako ez bada bihar egina izango dugulako.

Ilargiak argitzen du gaua. Haize arin eta epelak ukitzen du nire azala. Itsasoaren kresala da nire usaimenaren jabe, eta hondartzako hondar leun eta bustiak hankak estaltzen dizkit. Eta ura gardena da. Oso gardena, bizitza bezala. Edozein sorpresa izan dezake gordeta, baina noizbait agerian geratuko dira. Gardena delako, eta gardenak transparentzia esan nahi duelako. Ura ez da beti garbi egoten, bihotza ere ez. Eta biei etortzen zaie goizago edo beranduago lehertzeko garaia. Pun! eztanda gertatu da. Eta orduan gardentasuna desagertu egiten da berriz ere hasierara itzultzeko, bere lekura. Dagokion tokira. Horrela delako, ez dauka beste arrazoirik. Gauzak ezin direlako beti izkutuan mantendu, noizbait irten behar dutelako euren zulotik. Gaur ez bada, bihar izango delako.

Aldian aldian ikusten dut nire oinek eginiko bidaia. Eta aurrera begiratu, eta oraindik geratzen zaidana ikus dezaket. Baina badakit edozein momentutan buelta eman eta atzera egin dezakedala. Eta badakit ez dela berdina izango, aurretik geratutako hanka-markak urak estali baditu ere, hor daudelako. Inork ez ditu berekin eraman. Ala bai?

Itsasoak oroimena kendu bazizun ere, subkontzienean hortxe edukiko duzu, hondartzako hanka-markak bezala. Urak ezin baitezako ezer borra...

Ooooooriooooooo!

2007-10-08T16:23:00.000+02:00

Hoy no tengo yo muchas ganas de darle vueltas al coco, mas que nada por que en clase de filosofía ya lo he hecho. Y va a ser que por segunda vez no lo voy a hacer. Hoy no.

Pongo un par de fotos de agosto. Hay que tiempos aquellos!!! Aquel día tocaba la regata de la liga ACT de remo en mi pueblo. Y como invitaron a mi madre pos... yo también me acoplé. Jaja! 4 horas estuve allí metida, y la verdad que al principio me aburrí un poco. Pero al final la cosa fue mas que jarta.
Esas fotos son mis vans, que están están mas chochas ya... y no son nada viejas. Pero la verdad es que no he visto nunca unas zapatillas de marca de tan mala calidad en mi vidad. En fin, para todo hay una primera vez.

Y aquí salgo yo con una pinta de loca que pa´qué. Es en la cubierta del barco, que por cierto era súper grande, a no sé cuantos nudos por hora. Ya se nota por mis pelos... en fin! Y la camiseta de color amarillo... como no!!! Aupa Oriooo!!!

PD: Estoy flipando. Tengo puesta en la tele aquihaytomate, la verdad que no le estaba yo haciendo mucho caso. Pero joder! ahora dicen que Madelein está enterrada en una de esas playas (creo que la playa de la luz) de Portugal. Por dios, que esto acabe ya.

Nere etxeari...

2007-10-05T23:06:00.000+02:00

Entro en mi otra vida... esa que muy poca gente conoce. Y que me hace sentir tan bien!!! Aunque bueno, estoy un poco acojonailla. Pues porque no ha parado de llover desde hace un día y estoy sola en casa! me encanta quedarme sola en casa. Pero hoy no se porqué me da miedo. Y es absurdo. Y pensarás: ¿pero ésta se ha vuelto majara? pues si, puede que me haya vuelto majara. Y seguramente es porque he empezado a leer Milenio ·, el libro de Iker Jimenez (el de Cuarto Milenio). Que porcierto, está dpm!!!

Y si me viene algún espíritu que hago!!! que no tengo vecinos para pedir ayuda! que me matan aquí solita! joer, hoy se me va la pinza... debe ser el pelo que no se me ha terminado de secar desde el entrenamiento. Y ya han pasado casi 3 horas.

Y a mi el mal tiempo me encanta! me encanta que llueva, estar en el sofa con la mantita mientras siento las gotas en las ventanas, ver el verde intenso del bosque, sentir su frescura, sentir el penetrante olor de la tierra mojada, el intenso aroma del asfalto mojado, sentir la razón de la vida!!! Pero a mi me gusta sentir todo esto en compañía, no aquí solita...

Me encanta quedarme sola en verano; abrir la ventana por las noches y sentir la luna encima, que me ciegue su luz, tocar las estrellas, el canto de los grillos, la suave brisa en las cortinas, el sonido del mar, las mariposas volando... porque todo es mágico y esto cada día se parece mas al paraíso.

Hoy pongo fotos de mi casa, por todo lo que significa y sobre todo porque en estos momentos y hasta mañana, soy su única habitante. Y por lo tanto... dueña.

Estas son 3 rosas que están a punto de marcitarse (...)

Una perspectiva

Un membrillero

El jardin del porche

Camino al porche...

Un arbol (con diferentes tonos de cielo)

El seto y la palmera

La entrada trasera hacia el porche

Una vista desde muy atrás

Las flores de mi madre y la otra palmera de mi padre

La fachada sur

La casa sin mas

Alaaaaaa! he puesto un monton de fotos. El día que los saqué estaba muy melancólica y nostálgica, y llovió a mares. Aunque fuese verano, llovió un montón. Y empecé a sacar fotos, fotos que he publicado hoy.

Y aquí estoy, mas aburrida que una ostra. Esperando a que llegue la 1:30 para poner Cuatro y para que empieze Tesis, la ópera prima de Alejandro Amenábar. Y actuando Eduardo Noriega! aun teniéndola vista mil veces la volveré a ver, porque me encanta.

Y ya que me he hartado de palomitas... agur. Agur eta muxu haundi bat denonzat!!! Besoooooootees!

Piskanaka burua zulotik atereaz...

2007-10-02T16:43:00.000+02:00

Buenas:

Hoy una mención muy especial para mi amigo Rota, con quien comparto apenas unas poquitas horas de diferencia de edad. Yo soy mayor. Aunque sólo un día. Y hablo por tí porque has perdido a tu abuelo. Es ley de vida, pero duele. Aunque ya lo he hecho personalmente, te digo que lo siento y que tienes tod nuestro apoyo. Y lo sabes. Y que te queremos!

Ale, pues aquí estoy, remontando lo que me dejó depresiva toda la semana pasada. Y sé que las cosas se solucionan hablando. Pero hay veces que ese paso se da demasiado tarde. No es mi caso, y cracias a Dios. Pero me ha dolido mucho que hayamos tardado mas de una semana en dirijirnos la palabra. Bueno, que ella ya haya tardado mas de una semana en dirijime la palabra porque era ella quien me tenía que perder perdón.

Pero bueeeeno, lo arreglado arreglado está. Y es bien sabido que a veces mirar al pasado sólo trae tristeza y melancolía. A veces, también buenos momentos; yo creo que es con ellos con los que tenemos que quedarnos y recordarlos para siempre. Y como se dice en euskera: "Ondo esanak hartu, eta gaizki esanak barkatu". Que viene a decir algo como: quedaros con las cosas buenas, y perodonad las malas. Pero rimando.

Espero seguir este consejo, y que los demás también lo sigan. Así que,

Ondo esanak hartu, ta gaizki esanak barkatu".

Con el animo en el garaje...

2007-09-23T21:50:00.000+02:00

Ya no puedo mas.

No se como definir mi situación. Ayer por la noche se truncó todo. Y no puedo soportarlo.

Ez delako erraza begien aurrean duzuna ikusi eta sinestea. Bihotzak sinesten uzten ez dizulako. Buruak beste gauza bat esan nahi dizulako. ZUre ingurua horrela izatea nahi ez duzulako. Hitz bitan: espero ez zenuelako...

Eta horrek min egiten dizu. Bai, min egin zizun. Eta ez zenuen jakin hura kanportatzen. Eta piskanaka-piskanaka bihotzean zulo bat zabaltzen joan zitzaizun. Munduak esaten zizunari muzin eginez, beste aldera begiratuz... zurea ez zen bizitza biziz.

Eta zure behatzak teklatuan mugituz doazen heinean, zure barrena askatuz doala sentitzen duzu. Zure samina kanporatuz zoazela.

Baina ez dakit nola definitu. Bihotzean zulo bat sentitzen dut, dezepzioaren islada da. Eta horrek bihotzean min egiten dit. Niretzat izan zarena izan eta gero, ez nuke sekula horrela amaitu nahi. Eta telefonoz deitzen didazu barkamena eskatzeko! gauza hauek ez dira telefonoz esatekoak...

Gax ta nere kantak...

2007-09-20T21:59:00.000+02:00

Se que he andado un poco ausente... pero el corazón así me lo ha pedido. Hoy pongo una adelanto de lo que puede que sea nuestra primera canción. Que ando ahí con una amiga intentando hacer canciones que te llegan al corazón. Pero por unos motivos u otros no lo hemos podido hacer nunca. Ella pone las letras; yo la musica. Esto que hoy ha escrito me ha llegado. Y puede que en castellano no quede igual de bien, pero en euskera es muuuuuy abstracto y subjetivo. Que cada uno lo vea como lo quiera ver.

Gaurkoan hankak lurrean ditut
beti bezala
baina burua oso urruti,

pentsamenduak nonbait galduta,
aurpegian irribarrea marraztuta

eta begiak zein baino zein lehorrago

gaurkoan eztut hitz tristeekin jolastuko

kalera irten eta gustura oihukatu, lau haizetara zabaldu,
oraindik ez dakitenei maite zaitudala eta nirea zarela jakinarazi!

Y ahora os lo traduzco!!!

Hoy tengo los pies en el sulo

como siempre

los pensamientos, al parecer, perdidos,

tengo la sonrisa dibujada en la cara,

y los ojos deshumedecidos

Hoy no jugaré con palabras tristes

Salir a la calle y gritar chillar a los cuatro vientos
decir a los que todavía no saben que te quiero, que eres mío.

Weeeeeno pues, esto ha sido todo por hoy!!!

Maite zaitudalako, Alex!!!

2007-09-13T23:15:00.000+02:00

Buenas!!!

Sé que es contradictorio pero... hoy mi felicidad tiene un solo nombre: Alex!

Alex!Alex!Alex!Alex!Alex!Alex!Alex!Alex!Alex!Alex!Alex!Alex!Alex!Alex!Alex!Alex!Alex!Alex!Alex!Alex!Alex!Alex!Alex!Alex!Alex!Alex!Alex!Alex!Alex!Alex!Alex!Alex!Alex!Alex!Alex!Alex!

Porque si. Porque seguramente se convertirá en mi amor. Y como bien me dicen yo no me pongo etiquetas, me dedico solamente sentir. Que de una manera u otra, al fin nos va la vida en ello.

Porque desde que me has dicho lo que me has dicho estoy nerviosa, emocionada y feliz! que siento en mi tripa como algo se esta moviendo! que siento a mi corazon latir! que veo a mi cara sonreir! que veo a mi mente abrirse! que veo todo lo que nunca he podido ver. Y que soy feliz! y toda esta felicidad es por ti! por ser como eres y por demostrarme lo que sientes! por lo gracioso, majo y bueno que eres! por todo lo que me has demostrado ser!

Eskerrik asko! eskerrik asko! eskerrik asko!

Que me voy a dormir y espero soñar contigo! porque durante el día es lo mejor que he podido hacer. Soñar despierta! y todo gracias a ti!

Decirte que te quiero, maite zaitutela, nire bihotzak zure izena etengabe ohiukatzen diharduela! zure beharra duela! hitz bitan: maite zaitudala.

Eskerrik asko, Alex...!!!!!!!!!!!!!!!

Egia egi denean...

2007-09-09T01:10:00.000+02:00

Bizitza ez da justua. Behar zenuena duzula uste duzunean dena goitik behera aldatzen da. Eta ez justua, ez da batere justua.

Hitzak ez dira berez ateratzen, snetimentuek jartze dituzte hegan, gure pentsamentuetaik sortzen dira eta gure bihotzak idazten ditu. Betirako geratzen dira bertan hiltzaturik. ETa zuk ezin diozu muzin egin, nik ez behintzat. Hain zaila ote da? nere barrenak ez dit egia ikusten uzten. Bihotzak baietz esaten dit, buruak ezetz. Bihotzak ezetz esaten dit, buruak baietz. Badakizu hitz jokoei zentzurik harrapatzen ez badiezu ere zentzua badutela? punturik txikienean bada ere, zentzu apurren bat badutela?

Nik beti sinetsi izan dut, baina orain dela gutxirarte ezin izan dut konprobatu. Hobe konporbatu ez banu.

Azkenaldian sentitzen dut nire bihotzaren hitzak ordeanagailuaren memorian idatzita uztea gustatzen ari zaitela. Lagun inkondizionala dut, nire penarik handienak dakizkiena zara zu, momentu hauetan hau irakurtze ari bazara behintzat. Eta bai, euskeraz egiten dut, euskera delako nire hizkuntza eta nire inspirazio jatorria. Euskera maite dut ezer gurxi maite dudan bezala. Euskarak merezi du nire penak ulertzea, nire penak bere hitzez jantzirik munduari erakustea. Munduari zabaltzea. Euskera da, ni naiz... zu zara.

Zu zara nire sentipen guzti hauen errudun. Zu, ene bihotza! Egia ikusten uzten didan bakara. Buruak kontradikzioak sortu nahi dizkit. Ez zaio egiten dudana gustatzen eta horregatik ez dit lasai bizitzen uzten. Ez daukat prejuiziorik, bizitzea bizitzea gustatuko litzaidake. Nire buruari etiketarik ez ipini eta momenturo sentitzen dudana egitea. Hori bainaiz ni, noraezean dabilen arima bakarti bat... ez besterik.

Por la PUERTA grande

2007-08-29T13:26:00.000+02:00

Para mi próxima actualización tenía planes y fotos y preparadas, pero algo terrible que ha ocurrido me merece mucho mas para ponerlo. Exacto, hablo de Antonio Puerta.

El sábado, mientras jugaba con el Sevilla frente al Getafe, en el minuto 29 le dió una parada cardiaca. Se levantó y por su propio pie abandonó el campo. Un campo que jamás volverá a pisar. En el vestuario tuvo otras dos paradas mas. En la ambulancia otras dos mas. Finalmente murió ayer en el hospital, tras 2 largos días de agonía.

El golpe ha sido duro para todos, porque es muy fuerte. Tenía sólo 22 años.

Una pancarta me emocionó, decía:

"Un gol tuyo nos dió la vida, ahora todos luchamos por la tuya"

Pasó por primera vez a la historia por meter al Sevilla en la final de la UEFA el años pasado con un gol de bolea en la prórroga ante el Shalke. Al día siguiente es ésto lo que en muchos periódicos aparecía:

"Antonio Puerta, un canterano del Sevilla de 21 años, jamás olvidará esta noche. Tras salir en el minuto 76 y cuajar unos buenos minutos, el extremo izquierdo tocó el cielo en la prórroga. Un balón de Jesús Navas desde la derecha lo empalmó con calidad al fondo de la meta del Schalke. El Pizjuán se vino abajo."

Ésto es lo que hoy sale:

"El futbolista español del Sevilla, Antonio Puerta, murió hoy en el hospital Virgen del Rocío de Sevilla, en donde había ingresado la noche del sábado tras sufrir varios infartos."

Lo que nosotros podemos decir es que nunca olvidaremos la noche del sábado ni el día de ayer. Que en el minuto 29 te dió una parada y que tuviste que abandonar el Pizjuan, por última vez en tu vida. Que antes de tiempo has tocado el cielo. Y que el Pizjuan y toda España se ha venido abajo. Que estamos contigo, y que siempre lo estaremos.

Como tú bien nos enseñaste el camino, siempre te recordaremos en tu recorrido hacia el cielo.

Hasta siempre Puerta.

Egun tristeak ere existitzen direlako...

2007-08-27T01:48:00.000+02:00

Bueno. . . hoy ha sido un dia agotador. He empezado en el barco oficial de la liga SanMiguel de remo, mas de 3 horas ahi metida. Pero la verdad que ha merecido la pena. Después sin tiempo de estar en casa, y por lo tanto, sin tiempo de echarme una siestecita ( esta nocho sólo he dormido 5-6 horas) corriendo a Donosti para ver el partido de la real. Y mejor si me hubiera quedado en casa echandome la siestecita... porque viendo lo que nos han ofrecido... Bueno, primero os pongo el resultado: Real Sociedad 0 - 2 Castellón.

Ha sido nuestro primer partido (de Maia y mío) como socias de la real. Y también ha sido el primer partido que veo en directo de la real y que pierde. Aunque últimamente nos tiene muy acostumbrados. Pues lo dicho, muy pocas cosas que destacar, aunque alguna que otra cosa si.

1-. Mi queridísimo Aranburu es capitán! si es que no se puede ser mas majo, bueno y guapo.

2-. El partido una mierda.

3-. No ha ganado el Castellón. Ha perdido la real.

4-. EL joven Canterano Carlos Martínez ha sido sin duda el mejor del partido, y ha demostrado que tiene futuro.

5-. Yo no se cómo Aranburu se ha quedado en la Real. Es un jugados que daría la talla perfectamente por ejemplo en el Valencia, Villareal, Atlético... yo no se cómo está jugando en segunda. Nos ha mostrado que su corazón esta aquí. Y muy pocos jugadores lo hacen.

6-. Pocos jugadores que destacar: Aranburu, C. Martinez, Riesgo, Gari... los demás 0. Y especialmente para Sarasola, Garitano :( y DeCe. Luego diremos que vamos a pasar un solo año en el infierno. Pues jugando así... me direis como se vuelve a subir a la primera.

7-. Algo positivo: que todavía es el primer partido y que tenemos 39 mas por delante!

Esperemos que nuestros sueños se cumplan lo antes posible! Gora erreala!

Gaur gaurkoak. Eta euskeraz.

2007-08-06T00:04:00.001+02:00

Aspaldi nere eguneroko bizitzako ezer idatzi ez dudala eta nator. Txipa aldatu behar izan dut euskara batuan pentsatu eta idatzi ahal izateko.

Atzoko gaua... zer esan nezake atzoko gauaz! beti gogoratzeko horietakoa izan zela. Lehenik getarian eto gero zarautzen! too! korrika saio eta guzti! 5 piti erre nituen, 5! sekula egin ez nuena! baina badakit ez dudala berriro egingo, ez baita ona. Eta gainera ez dit afonia gainditzen lagundu. Ezer honik ez daukan ezer ez probatzea hobe...

Eta gaur?gaur nire plana pikutara. Garai honetan getarian egoteko asmoa nuen... baina esan bezala nire asmoak ezerezean geratu dira. Erori egin naiz, eta ia eskuko hatzak puskatu ditut. Eta min ematen dit eh... ospitalean pasa dut arratsaldearen erdia, baina hango lanak azkar egin ditut. Gaitz erdi. Sekulako mina ematen didan arren bendaia polit batez presumi dezaket.

Horixe zen esan nahi nuena. Badakit ez dela oso adierazkorra bina bti ezidira gauza ^_adierazgarriak jarri. Gertatzen ez direnean behintzat ez.

PD: Idaztea asko kostatu zait. Asko. Asko. Asko... <-^_^->

Orioko arraun elkartearentzat

2007-08-04T00:36:00.000+02:00

Me gustaria que publicaran esta carta en la sección de opinión de su periódico.

Noticias de Gipuzkoa egunkariko 613. alean, 4. orrian hain justu, oriotar baten iritzia irakurri eta ados ez nagoela-eta, barrena jaten didan desadostasun honi bidea ematea erabaki dut. Ez dut bere iritzia eman duen pertsona horren aurka egiteko asmorik, iritzi berbera duen beste pertsona asko dagoelako. Nik nirea ematea dut helburu, ez dut ez dakidanari buruz hitz erdirik ere esatea pentsatzen, eta inor mintzen badut edo ez den ezer esaten badut aldez aurretik barkamena eskatu eta oker esandakoak zuzentzeko gonbita luzatzen diot.

Nik ez dut uste herriko alkatea aukeratu bezain laster bete-betean Zarauzko Arraun Elkarteari kalte egitera joan denik; batik bat arazoak 2007ko ekaina baino askoz ere lehenagotik datozelako.

Orain arteko udalaren jokabidea egokia iruditzen zait, lehenik lokala utzi zielako eta ondoren sortu ziren arazoei konponbidea bilatzen saiatu zelako, zarauztarren aldetik adostasun handirik jaso ez bazuten ere. Zarauztarrek herriko errioan entrenatzea ondo ikusten dut, baldintza aproposak dituelako eta beste hainbat traineru edo aparteko ontzi asko ibiltzen delako. Behar duenarentzat hor dagoelako. Herriak ordenantzatik kanpo zegoen lokala utzi zien, hasiera batean trainerua gordetzeko lekua besterik izango ez zelako. Akordatutako hitz asko desagertzen joan dira ordea, ordutik. Gogoratzen dut herria eta Anibarko Portua batzen dituen pasealekua autoz beteta nola egon ohi izan den debekuei muzin eginez, eta bidean auto gehiago kabitu ez denean ondoko zelaian kotxeak nola utzi izan dituzten.

Sinestezina zait besteen herrian besoak zabalik hartu dituzten ondoren arauak eurak jartzen nola saiatu diren. Gustatu ez zaienean erabat lekuz kanpo dagoen horrelako iskanbila sortu dute. Nire ustez Euskadiko Txapelketan parte ez hartzea burugabekeria galanta izan da, euren arrazoiak izango dituzte.

Euskal telebistak Traineruen Euskadiko Txapelketa bota zuenean komentaristak egin zuen komentarioa soberan zegoela uste dut, izena eta abizena erabili zituelako herriko alkatea zuzenean inputatzeko. Eta hori ez zeukan zertan eginik. Euskadi irratian ere gertatu zen halako zerbait, duela aste pare bat edo erabat lekuz kanpo zegoen komentarioa egin zuelako Arritxu Marañonek, Aiako Udala bera kasuan sartuz inongo informaziorik udalari eskatu gabe, eta okerreko informazioa emanez. Ez legoke gaizki kasua argitzen laguntzeko zer asmorekin egin zuten esatea, eta zergatik ez, barkamena eskatzea.

Prentsa erabili dute sekulakoak eta bi esateko (horretan komunikabideek ere izan dute zeresanik) eta nahi dutena egiteko, euren bertsioa zabaldu da nagusiki sekulako polemika sortuz. Nire ustez ez dago horretarako eskubiderik, horretarako arrazoirik ez zutelako.

Denok dakigu komunikabideak jendearengana heltzeko biderik aproposena direla, eta kasu hauetan arrazoiak ez duela pisurik handiena izaten, gauzak norbere gustura eta bakoitzaren interesen arabera manipulatzen direlako. Hauxe da nere iritzi apala, gusto baduzue... Eskerrik asko.

Gogoratu, beti gogoratu.

2007-07-27T03:35:00.001+02:00

Bizitzak beti egiten du aurrera, besterik egitea ezinezkoa delako. Bizitza ez da beti momentu berean bizi. Zaila da benetan mometu bakoitzean nahi duzuna sentitzea, bila zabiltzan hori zure eskuetan edukitzea. Gogorra da aurrera begiratzeko arraozirik ez ikustea. Gogorra da fikzioak errealitatea gainditzen duela ikustea. Fikziotik bizi bazara errealitatea albo batera utzita, inon inoiz arrazoirik izango ez duten hitzak sortuko dituzu, sentimentu itsuak, hitz faltsuak... gezurrak.

Eta bizitzak ez du hori merezi, norbaitek eskura jarri badigu zerbaitegatik baita. Zergatik sinpletasunean bizi bertatik amets egin badezakegu? galdera arrotza. Ezagutzen duzun erantzunik ez duena, min egiten dizun galdera, ezaguna ez ez zaizun erantunaren enuntziatua. Bizitzak muzin egin eta beste aldera begirtzen dizu. Zure bihotzak hala dio behintzat...

Ilargiarekin hitz egiten hasten zarenean bere argi faltsuak zure begirada estaltzen du. Itxutu egiten zaitu. Zu ordea, ez zaitez lakirioan eror, ilargiak ez du berezko argirik, saiatzen bada ere ezin du, eguzkiak laguntzen baitio lau astetatik hirutan gure zeruetako erregina izaten.

Ilargia bada zeruko errregina, lurrekoa zu zarela sentitu behar duzula eskatzen dizu barrenak. Errealitatetik urrundu gabe, zeure kasa zurea izango den mundua sortu behar duzulako. Beti pentsatu izan duzu, egun batzuetan bada ere, triste egotea ez dela txarra, erreflexioan lagundu eta gure etorkizuneko ekintza asko baldintzatuko dituelako.

Baina beti izan zenezakeenarekin amets egitea akats larria da. Eduki dezakezunarekin amets egiten baduzu berau lortzeko ahaleginik egin gabe gutxitan izango duzu amestutako saririk. Zure saria, zure esfortzuaren arabera merezi izan duzuna izango da, gehienetan. Teorian beti hala izan beharko luke. Baina... . Beti dago bainaren bat. Beti dago bidea beti zabalik egongo ez dela ikusaraziko dizun norbait edo zerbait. Begiak irekiaraziko dizkizu. Momentu horietan sufritzea tokatuko zaizu, merezi ez baduzu ere sufritzea tokatuko zaizu. Zorteak ere baduelako bere pisua gure ekintza guztietan. Zortea ia beti justua ez dela denok badakigu ere.

Eta eskura daukaguna gure gustukoa ez bada zer egin behar dugu etorkizunera bidaiatu? 10 urte barru edukiko duguna ikusi? gaur gaizki doazen gauzak aldatzen saiatzen ez garen bitartean gutxirako balioko digu etorkizunari begiratzeak, orain garena izango baikara gero. Orain egiten duguna izango dugu gero. Biharko eguna gaurkoak baldintzatzen du eta baldintzatuko du beti. Bai, beti.

Arrazoirik gabeko hitzak idazten ari ote zarenik ez zure buruari galdetu.

Bigarren pertsonan idazten duzu zureak dire hitzok irakurtzean altuan pentsatzen ari zarela ikusteko. Zure gogeta propioak irakurtzeko. Baina gogora ezazu beti norbaitek esan zizun esaldi jakintsu hau: garrantzia ez du diozunak, ez diozunak baizik.

Gogoratu. Beti gogoratu.

2007ko uztailak 26, osteguna. 3:48am.

Viva el martes-noche en Cuatro!!!

2007-07-10T23:23:00.000+02:00

Joooooolin!

Ha vistio alguien la nueva serie de Cuatro, "5 hermanos"? decirme que si que la habeis visto!!! ahora mismo estoy viendo el tercer capitulo de la primera temporada. Me encanta!!! Es la nueva serie de Calista Flockhart que narra la vida de cinco hermanos. El asunto está mas que interesante... por lo menos a mi me está gustando.

Y después el ansiado regreso de "Queer as folk"!!! Yo pensaba que empezaba a las 23:30 pero parece ser que no, habra que esprar una hora mas o menos. Pero bueno, la espera merece la pena.

Llevo unos dias un poco rutinarios, queriendo buscar nuevas experiencias sin obtener resultado alguno. Ya os iré informando según me vayan ocurriendo cosas

A levantarse contra todas las injusticias políticas!

2007-07-09T01:10:00.001+02:00

Bueno, lo primero: aupa Orio!!!

Y decir también que siento que Rafa Nadal no haya podido ganar contra Federer en la final de Wimbledon. Aunque haya hecho un buen partido, no ha podido ser. Otra vez será...

Hoy vengo enfadada, indignada y triste. Si, y es que no lo entiendo. Me gustaría hablar u opinar sobre el caso de Miguel Ángel Blanco, el concejal del PP de Ermua asesinado hace 10 años por ETA.

Estos dias se cumplen 10 años desde que fue secuestrado y 48 horas después asesinado. No hay perdón para eso. Desde luego que no, porque una persona no merece que la maten por sus ideologias. Para mi, eso no tiene perdón.

Pero tampoco tiene perdón el revuelo que le han dado al caso. Me parece una falta gravísima de respeto hacia las otras casi mil víctimas de ETA.

¿Se acuerda alguien de cuando ETA mataba a guardiaciviles y las familias de estos tenian que volver al pueblo con todo lo que tenian a cuestas?, ¿Se acuerda alguien de los hijos muertos en los atentados que los objetivos eran sus padres?, ¿siguen teniendo homenajes a nivel estatal?, ¿fueron sus funerales televisados? o ¿los han convertido en héroes?

NO!!!

Los familiares de los guardiaciviles asesinados sí los recordarán, los padres que medianamene por su culpa murieron sus hijos también se acordarán y estoy segura de que todas las víctimas serán héroes entre sus seres mas queridos. Pero nosotros nos hemos olvidado de ellos. Algún que otro homenaje, apoyo por los líderes políticos y manifestaciones en unos cuantos lugares en los dias posteriores al suceso y ya está. Y no se lo merecen, porque Miguel Ángel Blanco no era mas que ellos.

Miguel Ángel Blanco sigue siendo un arma política 10 años después de su muerte. El tampoco se merece que sea utilizado como se le está utilizando. A raiz de todo esto vino lo de El Foro de Ermua (por cierto, menuda panda de impresentables, fachas y gilipollas). Aunque me cuestiono seriamente si el no hubiese hecho lo mismo.

Me acuerdo del tio de mi padre que mataron en Eibar, tambien de un cocinero vasco que eta mataron hace unos 5 años en Donosti, del jefe de mi padre, del concejal Socialista de mi pueblo, de la amona y su nieto que fueron asesinados mediante un juguete-bomba, de la hija de aquel guardiacivil que mataron con una bomba mientras jugaba en el balcón de su casa, de los dos ertzainas asesinados mientras regulaban el tráfico hace unos 5 años en Beasain, del atentado en el Hipercor de Barcelona, de Joseba Pagazaurtundua, de Jose Luis Lopez de la Calle, de los dos ecuatorianos muertos el pasado diciemre en la T4 ... y de cientos de víctimas mas.Victimas que en la mayoría han pasado al olvido y que no se lo merecen.

Basta ya! ninguna víctima debería ser usado. Cosa que también han hecho con el lazo azul. Simplemente, el interés político no debería existir. Hay veces que yo misma le daria de patadas a mas de uno (ahí está María San Gil).

La gente habla de Miguel Ángel Blanco como si el fuera el peor parado en todo esto, como el que mas sufrió, como el mas inocente... todos sabemos que el ejercía de pólitico y que ETA tendría sus motivos (claro que motivos sin que no justifican nada) para hacer lo que hizo. Aunque todos seamos personas y merezcamos el mismo respeto, la gente que ha muerto en atentados hechos a civiles no tiene la culpa de nada.

Pongamoslo mediante una metáfora. Un pez mediano que va armado ataca a otro muchisimo mas grande pero indefenso, por el motivo de que ha entrado en el que es su supuesto territorio. Mientras pasaba por allí, de paso, otro pez chiquitín es utilizado por el pez mediano armado para que el pez gigante indefenso caiga en la trampa del pez mediano armado. El pez mediano utiliza como cebo al pez chiquitín para que el pez gigante armado pague por entrar en tierras que no son suyas. Viendo esto, el pez mediano gigante indefenso es recordado por todos mientras que el pez chiquitín que no tenía nada que ver con el asunto es recordado solamente por los suyos y cae en el olvido del otro mundo. Dos caras bien distintas para una misma causa, un mismo motivo y un mismo desenlace.

Se sobreentiende el papel de cada uno y lo que quiero decir ¿no?, si no es así que sepas que hablo de una de las mayores injusticias mundiales (porque los familiares de las víctimas de MAB, seguramente habrán cobrado por cada reportaje que se ha hecho sobre él), que al fin y al cabo todo se reduce a los asquerosos intereses políticos que ojalá algún día lleguen a no existir.

Yo no estoy en contra de MAB, ni mucho menos. Lo que le hicieron fue un chantaje y el solamente fue el cebo elegido, la forma que lo mataron fue terrible ya que durante los dos dias que pasó secuestrado el sabía que lo iban a matar, y eso no se lo merecia. Lo que quiero mostrar es mi desacuerdo con que a el se le hagan homenajes, manifestaciones y reportajes y a las otras vícitmas no. Para mi es una falta de respeto muy muy grande a todas las otras víctimas.

Con el terrorismo no vamos a ninguna parte. Si nos dedicamos a protestar contra los que protestan pronto tendremos una guerra civil (lo decía con cierta ironía).

Esto solamente es mi humilde opinión; en fin... Gora Euskadi!!!

Zure begirada: munduaren islada.

2007-06-28T01:38:00.000+02:00

Gertatuko denari diozun beldurrak gauzak ez egitera eraman zaitu oraingoan ere. Zure buruari diostazu horrela ezin duzula jarraitu. Arrazoi duzu, ezin duzu horrela jarraitu. Ondoren etorriko denari begiratu diozu orain ere zuk benetan nahi duzunari beharrean, hori ez da bidea. Ingurukoek zer esango duten beldur zara, ez diozu bihotzari entzun, buruari baizik. Zure beldurrei aurre egin beharrean estaltzeari ekin zenion behin, eta oraindik ez zara geratu. Bidegurutzearen ezkerreko bidea hartuz gero zer gertatuko den jakin nahi duzu. Aldi berean, ez duzu jakin nahi, erantzunaren beldur zarelako. Jendeak zer pentsatuko duen galdetu diozu zure buruari, oraingoan ere erantzunak beldurtu zaitu, zeharka begiratu baitiozulako.

Normaltasunetik ateratzeari diozula beldurrik handiena ohartu zara, besteekiko ezberdina izateak izutzen zaitu. Bai, orain badakizu. Burujan batean zabiltza, laberintu batean sartuta. Ez duzu oraindaino amaierarik aurkitu, hasierara bueltatzerik ez zeneukala ere aspaldi ikusi zenuen, iada ezer ez baita berdina izango, iraganaren ajeak pisu handiegia du dena berriz ere lehen bezala izateko.

Eta pentsatu duzu mundua zure kontra jarri dela, zuk ezer egin ez duzun arren munduak beti ezetz esango dizula. Momentu horretan, labirintuaren hertz batean argi-izpi bat ikusi duzu, esperantzaz beteriko argi-izipia, eta une horretan mila galdera etorri zaizkizu burura: Nor da mundua? nork erabakitzen du zer den normala eta zer ez? zein adibideri jarraitzen dio gure gizarteak? zergatik bihurtu gara denok hain azaleko? zoriontasuna baino garrantzitsuagoa al dira interesa eta beharra? erantzunik gabeko galderak direla ohartu zara. Zure buruan galdera horiek badute erantzunik; munduak, ordea, muzin egin eta beste aldera begiratuko du, gorrarena eginez eta erantzuteko erantzukizuna beste bati utziz.

Eta horixe zara zu ere, gainerako jendearen berdin-berdina, gizarte superfizial honek pozoituriko beste biktima soil bat, banaka ezer egitera ausartzen ez den pertsona koldar mota horretakoa. Eta badakizu horrela ez zoazela inora, gauzak ez direla berez etortzen norberak horretarako meriturik egiten ez badu. Baina zu zaude horretan, besteek egiten ez badute zuk zertan egingo duzu ba?...

Eta horrela doa gero mundua. Zu berriz... zu zure arazoez besterik ez zara arduratu. Baina zertan aurre egin beste inork egiten ez badio? ezberdina zu? baizera.

Gaur, nire pentsamentuen ispiluaren aurrean jarri naizenean ikusi dudana da guzti hau, nire sentimentuen islada.

cRóNiCaS pOsT-ViAjE

2007-06-26T15:21:00.000+02:00

Hola hola hola.

Hace ya 4 días que llegué del viaje a lo único que me he dedicado ha sido a dormir e ir de farra. Es que son fiestas. Acabo de entrar en mi blog para ver como va la cosa, y he visto que tengo un coementario!!! Que fuerteee me he emocionado y todo!! Gracias "Soyuna" por escribirme.

Bueno haber, el viaje ha sido todo lo contrario de lo que me esperaba. Dije que las actividades no me gustaban nada; pues han estado súper bien menos el día de monte que tuvimos que andar mas de 15km y solo había dormido 3 horas por la noche (jo con los madrileños), luego a montar los tipis y luego a dormir en el suelo. Me he jurado a mi misma que nunca mas volveré a dormir en el suelo, que horror! Pues lo dicho, las actividades y todo eso bien, pero la convivencia... ha dejado mucho que desear. La verdad es que la gente me ha decepcionado bastante y no creo que nadie se haya dado cuenta. He pasado toda la semana con la vena sensible metida, con ganas de llorar pero como no era plan de ponerme como una magdalena delante de todos me aguanté. Y hasta hoy que me estoy asincerando de todas mis penas. El martes casi me muero al ver que a mi amor platónico un chico le tiró los tejos (ella dijo que no, por cierto) y se emocionó. Se que es mi amor platónico, porque la conozco mejor que nadie y se perfectamente cuales son sus gustos. Además ahora tiene las hormonas un poco alteradas. Aunque bueno, ojalá me equivoque.

El rafting de 40km fue una pasada, un poco aburrido al final pero fue genial. Se me olvidaba decir que casi nos ahogamos porque surfeando una ola nos volcamos y quedé debajo de la barca sin poder salir. Cuando conseguí dsenganchar el pie (porque lo llevaba atado a la barca por seguridad) el agura me llevó rio abajo y me golpeé con todas las piedras que encontré por el camino; finalemente, a todos los compañeros nos rescataron con la cuerda de rescate. Quitando este incidente lo dénás fue genial. Piragüismo. También genial. Allí también volcamos, aunque fuese queriendo, comprobé lo fría que suele estar el agua en las épocas del deshielo en los pantanos del Pirineo. Una rana por poco nos saltó a la piragua, por suerte conseguimos escapar. Y por último el puenting. Era mi segunda vez y bueno, que puedo yo decir... que es una pasada!!! si no teneis vértigo probadlo, aunque es un poco caro merece la pena. Además, es seguro. La cuerda me dió un tirón bastante fuerte, y me parece que me rompió algo por dentro pero... ya esta, no me duele!

Ahí me teneis segundos antes del salto. Como podeis ver estoy bien fuerte agarrada y con todos los pelos en la cara. El viento soplaba con ganas, y en contra. Pero bueno, no podemos hacer contra a la meteorologia aunque me haya chafado la foto.

En la foto de arriba salgo en plena acción. Eso de saltar al vacío da un poco de yuyu pero cuendo ves tantas cuerdas atadas al arnés que llevas pues se te van todas las dudas. A mi por lo menos sí. En esto del puenting he comporbado que el tamaño no importa, y no penseis mal. Fuimos a hacero 17 personas, pero un chico que mide mas de 1,90 y que es todo músculo se rajó y no saltó. Aunque se nos hizo raro comprobamos que todos somos personas bien distintas por dentro de lo que aparentamos. Al final mi padre va a tener razón, poner la vida en peligro para nada es una auténtica tontería.

Ahora tocan fiestas en Zarautz y Orio, poca juerga podre hacer porque el campeonato de futbito nos espera. A aprobechar todo lo que se pueda.

P.D.: mi padre consiguió grabarme hospital central y ya lo e visto! pobre Maca, haber que le hace el cabrón del director.

Cuando esté inspirada ya le dejaré hablar a mi corazón. Ya escribiré algo. El martes si hubiese tenido algo para escribir... no lo habría pasado tan mal.

Beti txuri udina-izango naizelako!!!

2007-06-18T00:07:00.000+02:00

Ofizialki errealak agur esan dio lehen mailari. Joder! Afizioak benetako lehialtasuna erakutsi badio ere taldeak ez du erakutsi soberan daukan profesionaltasuna. Eta gauzak horrela eginda gerta zitekeena gertatu da: maila galtzea.

Baina horrek orain berdin dio, egindakoa ezin daitekeelako aldatu. Erreala sentimentu bat da, beti aurrera egingo duen sentimentu bat. Muga guztiak gainditzen dituen sentimentu bat. Aurtengo denboraldia txarra izan bada ere, hurrengo urtean denon indarrak batuz lehen mailara itzultzea lortuko dugu.

Partida amaitzean triste sentitu naiz, sekula gertatuko ez zela uste nuen momentua iritsi da. Errealak maila galdu du! ezin dut sinetsi, ez dut onartu nahi! 40 urteren ondoren dena pikutara. Baina ez dugu amore eman behar! 2003an ia liga irabazi bagenuen ere 4 urte beranduago behera goaz. Eta zer?! orain erakutsi behar dugu inoiz baino gehiago moralki garaitezinak garela eta gure bihotzeko errealak denon sostenguarekin aurrera egingo duela. Eta ez du gutxiago merezi. Gora erreala!!!

P.D.: 4 ordu barru autobus baten barruan egongo naiz Kataluniara bidean. Ooops...

El viaje de fin de curso...

2007-06-17T02:16:00.001+02:00

Hace tiempo que no actualizo, lo siento, aunque se que nadíe me lee. Si no lo he hecho es porque no me ha pasado nada especial. Porque el cuerpo, mejor dicho el corazón, no me lo ha pedido.

Ayer y hoy he estado un tanto rara. Si, un poco rara. Me imagino que será porque el lunes me voy de fin de curso. Vaya mierda de fin de curso porcierto. Que horror. A quien se le ocurre llevar a unos chavales de 16 años al monte en el viaje de fin de estudios? los profes parecen no entendernos, porque lo único que nos apetece es ir a un hotel cutre lleno de guiris y pasarnos el día tumbados en la playa y la noche de juerga. Pero no, no va a poder ser. Descenso de barranco, 8 horas de rafting, senderismo, mountain bikes, caballos, ejercicios de orientación... por dios que no vamos al ejército! Y además es mas bien caro, nos timan a la cara. 364€ por 5 días! y además no puedo llevar la guitarra porque en el autobús casi ni entramos!

Menos mal que voy con mi gente y que el primer día vamos a Port Aventura. Será la quinta vez que vaya, pero bueno, se supone que este viaje tiene que ser una expriencia única en la vida. Pues no lo entiendo, porque si es así debería estar ansiosa por ir y no lo estoy. Para nada además.

Salimos en la madrugada que va del domingo al lunes a las 4:30 de la mañana para llegar hacia las 10 a Port Aventura. Pasamos el día allí y hacia la 1:00 llegaremos a los apartamentos en Espot donde empezará toda la movida del alojamiento. Pues vaya rollo, como puedes imaginar el asunto no es muy de mi agrado. El día siguiente lo pasaremos en el monte. El miércoles subiremos al monte del que no bajaremos hasta el jueves por la tarde. De puta madre (con perdón pero es que lo necesitaba decir). La única noche de la semana que NECESITO ver la tele y no estamos. Joder, que no puedo ver Hospital Central! esto ya es el colmo. Menos mal que existen los dvd grabadores, lo dejaré todo preparado para dictarle a mi madre como grabarlo mediante ese aparatito que tanto sirve: el móvil. Mal menor. EL jueves por la tarde vamos a hacer puenting! claro, que eso es opcional. El viernes vamos a pasar todo el día bajando un río. 4okm haciendo rafting! estos nos quieren matar. Y por la noche? por nos vamos de juerga. Si señores, después de pasar 8 horas remando sin parar iremos de juerga. Y después? directos al autobús para llegar Zarautz el sábado hacia las 8 de la mañana.

Que planazo! la verdad es que con la movida que nos ha supuesto a los delegados este viaje lo podrían haber organizado mejor. Pero bueno, espero que todas estas pegas se vuelvan después en un recuerdo para toda la vida. Necesito pasármelo divinamente porque una vez allí no sirve de nada estar deprimidos; aunque bueno, yo conozco que mi estado de ánimo no es muy fácil de cambiar. El sábado por la tarde podré ver los 3 capítulos de Hospital Central y podré tocar la guitarra todo el tiempo que quiera. Al pirineo llevaré una maleta gigante donde no espero olvidar mi "mp4 walkman" para cantar todo lo que me apetezca y mas. Espero ponerme morena y que los bichitos no me pequen, y que en esa noche que vamos a pasar en el monte (no lo he dicho pero vamos a montar tipis de indios y vamos a dormir ahí) no aparezca ningún javalí o lobo.

Aunque ahora no esté muy emocionada intentaré hacer de este viaje un viaje único y recuerdo grato para toda la vida. Además... ya tengo compi de asiento para el viaje del bus!

P.D.: Mañana a estas horas seguramente me habré pegado la mayor llorera de mi vida por culpa del puto fútbol. Joder espero que el Betis pierda y la Real gane, joder! Que no podemos bajar a segunda. Mañana me imagino que escribiré algo sobre este asunto, aunque seguramente serán malas noticias. Pero bueno, como yo digo siempre: Realista hasta la muerte!

<--^_^--> La crónica que se merece un último día!! <--^_^-->

2007-06-12T23:31:00.000+02:00

Creo que el de hoy ha sido el mejor día en el insti de mis 16 años, 3 meses y 23 días de vida. Ha sido un momento emotivo, he terminado secundaria!

A las 7:30 de la mañana me ha despertado mi ama para decirme que mi hermanito está malo y que tendré que ir con los vecinos al cole. En mi último día de cole! Pero bueno, que mas dará, así nos recogerán mis papis y llegaremos puntuales a casa. Al levantarme de la cama he maldicho a todo ser viviente al recordar la noche de ayer. En ese momento he entendido porqué todavía seguía teniendo tanto sueño. La culpable: Piper Perabo y su peli Coyote Ugly. Me quedé viéndola hasta las tantas hasta que el sueño me venció y tuve que apagar el portátil. Terminaré de verla esta noche, con la diferencia de que mañana no tengo que madrugar. He decidido qué ponerme. No ha habido mucha variedad: viva el negro! Camiseta a rayas y Vans en los pies. Anda que cuadros y rayas... pero que mas da! he decidido revolucionar el panorama de la moda ya que hoy ha sido mi último día de cole. Nada conseguiría bajarme la moral. He desayunado (como siempre a todo correr); me he recubierto de desodorante como cada día, que sino en el recreo pasa factura y prefiero salir ya perfumada de casa que perfumarme luego; creo haberle ganado la batalla al pelo, algo que vengo haciendo desde que se me rizó hace ya unos cuantos añitos. Pero que mas da, hoy es mi último día de cole y nada me podrá molestar.

He bajado de mi casa y me he sentado en la entrada de abajo esperando a que el coche de mis vecinos se acercara al seto que sirve de valla de mi casa. Me he puesto a pensar y he podido recordar cada año de insti desde que estoy allí. Pues si que tardan mis vecinos. Mientras recordaba el primer día, aquel 12 de septiembre del 2003 me ha venido un olorcillo que se me ha hecho mas que familiar. Un poco de respeto hombre, que en el campo no sólo viven las vacas! Si señores, algún vecino mio que ha repartido abono por sus (y no tan sus) terrenos. Es lo que tiene vivir en el campo. Por fin ha aparecido el coche de mis vecinos enfrente de mi casa. Destino: la parada del bus. El viaje (corto), no ha gozado de conversación alguna debido al humor que uno tiene a las 8 de la mañana, y mas si es martes. No he querido darles envidia ya que sé lo que se sufre al ver que alguien ya está de vacaciones y a tí todavía te quedan exámenes. No voy a ser mala y no les contagiaré el buen humor y las ganas de hablar que tengo. Que al fin al cabo, son buena gente y no se lo merecen.

Una vez en la parada el bus no ha tardado en llegar. Tenía que conseguido entrar la primera al bus, algo que no hacía desde el año pasado y que hoy tenía que hacer por ser un día tan señalado. Pues sí, lo he conseguido. Me he colado al morrudo que ocupaba mi lugar cada mañana al entrar primero al autobús. Se piensa que es el rey del mambo! pero hoy he conseguido mi propósito: entrar primera al bus en mi último día de cole. El viaje hacia la escuela ha ido mas o menos como cada día, sin más. Pero era la última vez que lo hacía! ese sentimiento de nostalgía ha sido el que ha reinado hoy en mi corazón.

Una vez en cole he decidido hacer peyas y saltarme la primera clase. Así que Ane, Miren, Beñat y yo nos hemos ido a dar una vuelta. Era la primera vez que lo hacía, y la verdad es que tiene su morbo. Escaparme sin que me vean! Por el camino hemos encontrado a Enara, que iba un cuarto de hora tarde a clase como cada día. Y más si es martes, porque la primera clase no es nada apetecible. Se nos ha juntado; una mas en nuestro pequeño delito. Hemos visto como los niños escolares entraban a clase a las 9 de la mañana. Para menos cuarto ya muchos de ellos estaban allí. Y pensar que yo tambien era así... ahora ni se me ocurriría plantarme en el cole un cuarto de hora antes. Con lo bien que se está en la cama...Por el camino nos hemos encontrado con las gemelitas Vazquez. Blanca nos ha dicho que nos daban las notas a segunda hora. Nuestro gozo en un pozo. La huída de la cárcel no podría ser de mas de una hora! Pero bueno, menos es nada.

A las 9:40 hemos entrado a nuestras respectivas clases. Todo el mundo estaba sentado y nuestro tutor, el que tiene caspa en la calva y un bigote mas largo que el de Dalí, de pie junto a su mesa. Todos se nos han quedado mirando, claro que llegábamos 15 minutos tarde. No nos ha pedido explicaciones ya que solamente estaba repartiendo las notas. En mi sitio estaba Blanca, junto a su hermana Paula; en el lugar de Blanca estaba Ando, haciendo chistes malos como siempre; Ane se ha sentado en su silla, al lado de Ando, y como el único sitio que estaba libre era al lado de Ekain y estaba lejos, he cogido la silla-solitaria-que-no-es-de-nadie y me he sentado en medio de Ando y Ane. Cuando mi turno ha llegado, el profe me ha estrechado la mano. Balance del año: positibo. La verdad es que merecía que me tendiese la mano. En la tercera evaluación 8 sobresalientes (un 10) y 3 notables; en las finales 7 sobresalientes y 4 notables. El resultado a mi esfuerzo de todo un año, me lo he currado y ahora tengo unas de las mejores notas de todo el curso! Soy la 3ª de 57! no está mal. La verdad es que ha merecido la pena.

Todos los de la clase se han ido menos 7. A tercera hora hemos ido a clase de informática con nuestra queridísma (para mí no tanto desde que me puso la falta) Josebe, la profe de euskera. Le hemos enseñado las fotos del sábado noche, las de la cena de clase. Se ha reído, y nosotros también. La hora ha pasado así, sin más.

Hora del recreo. La movida de las camisetas. Hemos llamado a la tienda y nos han dicho que no las han mandado todavía. Que marrón. Tendremos que venir a repartirlas algún día de esta semana... sino tú me dirás como lo vamos a hacer. Bueno, igual a la súper delegada lista de la otra clase(ironicamente) se le ocurre algo y nos saca del apuro. Ya me ha contestado mal otra vez. Pero esa quien narices se cree que es! se cree mas por ser unos meses mayor y estar repitiendo! me cae peor que mal, si es que se cree mierda y no llega ni a pedo! es mejor no juntarse con gente así, pero cuando no hay mas remedio una tiene que aguantarse...

Nos hemos ido a dar una vuelta por el pueblo(o ciudad). Nos hemos parado en el Eroski para comprar jamadilla para comerla en clase y despedir el año con buen pie. Hemos llegado a clase de historia media hora tarde. Que mas da! solo había dos personas y estaban viendo una peli: La lista Schindler. Pedazo peli, de Steven Spielberg; menos mal que todavía queda gente buena cuando todo el mundo se vuelve loco. Hemos entrado a clase todas llenas de bolsas, pero creo que Txaro se ha alegrado de vernos y nos ha dejado pasar encantada. Nosotras también, "encantadas".

A 5ª hora teníamos Zinea eta Historia. No hemos ido y hemos preparado en la clase un super-mega-restaurante y nos lo hemos zampado todo. Normal que luego nos doliese la tripa. Ese momento ha sido inolvidable, uno de los mejores que he vivido en el edificio. Dani, Garmendia, Libe, Miren, Maia, Ane y yo hemos hecho lo que nos daba la gana sin que nadie vienese a cantarnos los cuarenta. Hemos desmontado todo (eso no me ha parecido tan bien) y lo hemos metido por las placas del techo: el borrador, la grapadora, el zulagailu, las baldas del armario y el enganchador del mapa mundi que Garmendia se ha llevado a su casa. La hora ha ido increiblemente bien.

Luego la última clase de todo el año: Fi-Ki. También en los orenadores. He disfrutado de lo poco que le quedaba a nuestra clase junta. Cuando he escuchado tocar el timbre por última vez he sentido pena! pero al mismo tiempo también me he sentido liberada. Se acabó!

He venido a casa y he destripado el arroz que me había hecho mi ama. La verdad es que no tenía hambre. Después de comer me he dispuesto a encender el ordenador cuando me he acordado de que mi hermano estaba enfermo en la cama! He ido corriendo hacia él y le he comido a besos. No entiendo cómo la gente se puede llevar mal con sus hermanos. Con lo encantadores que son! el mío por lo menos sí, solo tiene 10 años y además es súper cariñoso. Tiene sus mas y sus menos pero no se que haría sin el. Bueno no me enrollo que se me cae la baba. Después de charlar un rato con Adri me he venido al ordenador, he mandado al garete mis planes para ir al cine (si, ya lo se, es un delito no haber visto todavía Piratas del Caribe 3) porque nadie quería ir y me he metido a la cama.

Mi madre me ha despertado a las 19:30 dejándome unos cuantos pantalones encima de mi cama que todavía siguen ahi. Por cierto, son las 0:37. Mi madre había reorganizado el desván; lo cual, tenía montones de ropa clasificadas para mandarlas a cáritas. Si es que mi madre es muy buena, aunque a veces se hace de rogar y no hay quien la aguante. Las he bajado todas al coche. Luego me he tumbado en el sofá a ver Money Money. La gente es tonta y sin embargo tiene suerte. Hay que joderse. Yo también quiero ganar un montón de dinero por responder unas preguntitas. Claro, tu honor puede desaparecer con un programa así, lo cual te hace plantear si merece la pena acudir o no. En ese caso, siempre nos quedará Alla tú. Eso si que es hacer el ganso! si se llevan 300 euros parece que se les cae el mundo encima. No han perdido nada! simplemente no lo han ganado, pero nadie les va a quitar nada. Vale que es una gran putada quedarte con la miel en los labios; que puedas ganar 600.000 euros y al final solo te lleves 300. Pero que no se termina el mundo hombre, siempre tendrás alguna que otra oportunidad mas en la vida. Así que tranquilo.

Luego me ha tocado hacer de amiga-psicologa por el msn. Malditos chicos. Al final eso de cambiarme de bando me irá mejor, si los hombres sólo nos traen problemas! Luego ha tocado cenar. Después he decidido dar un concierto de guitarra y canto a mis papis, pero me han mandado de la cocina (la verdad es que me pongo un poco plasta). Pues nada, me he quedado en el pasillo hasta que mi aita me ha mandado casi a patadas (no pretendia hacerme daño) de allí. Es cuando me he venido otra vez al ordenador y he empezado a navegar por internet. Aburrida de la rutina he decidido abrir la gigantesca ventana de mi habitación y mostrar al exterior mi repertorio musical, que es bastante variado aunque no propio. No creo que nadie me haya escuchado, puede que mis adorables vecinos, pero es lo que tiene vivir en el campo, que la tranquilidad reina. Aquí la tranquilidad reinaba hasta que llegué yo y perturbé la existencia a todo aquel que solía pasarse la vida tirada por ahí sin que nada ni nadie les molestara. Ya lo siento, es lo que hay.

Maldita ventana! un montón de semi-mariposas y mosquitos han entrado en mi habitacion. Acabo de matar a unos hace muy poquito. No vayan ustedes a creer que soy una asesina. No. Pero a la hora de dormir mejor sola que mal acompañada. A pesar de los insectos voladores, he podido respirar el aire fresco del anochecer, en plena naturaleza. Otro lado positivo de vivir en el medio rural: el aire limpio, sano y a veces apestoso!

Hace ya bastante tiempo que he dejado de escuchar música porque no son horas y la gente quiere descansar. Al principio no sabía como empezar a escribir pero veo que al final me salido una chapada (puede que tostón) de la leche. Me ha dado por escribir todo lo que me ha ocurrido durante todo el día, ya que ha sido la última vez en mi vida en la que he tenido que asistir al colegio obligatoriamente. Y eso merece ser recordado y guardado en mis memorias. Un ciclo de mi vida ha terminado, y dentro de 3 meses, en septiembre, otro nuevo empezará: el bachillerato. Pero estemos tranquilos eh, que todavía tenemos por delante todo el veranito, que por cierto, lo tengo lleno de buenos propósitos que espero llevar a cabo; comenzarán mañana cuando me depile. Oops!

El sueño me vence y creo que el final de Ugly Coyote lo dejaré para mañana. Me conformaré con ver al doctor House. Aunque yo prefiero mucho mas al doctor Vilches (mañana!). No he seguido al pie de la letra el capítulo de hoy por culpa de lo que ahora está usted leyendo (si es que alguien lo lee, cosa que dudo que ocurra todavía). Lo de hoy parecía interesante, a la gente le van dando combulsiones a todas horas y por todas partes! ya que tengo que ir preparándome lo veré, y haber si así consigo soñar con algo interesante.

Bueno, adiós a todos y hasta la próxima, que espero que sea pronto.

Eskerrik asko, muxus!

Bizarre love triangle

2007-06-11T20:36:00.000+02:00

Debido a mi bajo coeficiente intelectual de hoy, lo único que se me ocurre es colgar la letra de una súper canción: Bizarre love triangle. Una canción que siempre me ha encantado y que me hace pensar. Me produce nostalgia, seguramente por el anuncio del Volkswagen Golf de hace un par de años. Si sabes cual es ya me entenderás.

Every time i think of you

I feel shot right through with a bolt of blue

It is not a problem of mine

but it´s a problem I find

Living a life that I can't leave behind

There´s not sense in telling me

The wisdom of a fool won't set you free

But that's the way that it goes

And it´s what nobody knows

And every day my confusion grows

Every time I see you falling

I get down on my knees and pray

I'm waiting for that final moment

You'll say the words that I can't say

I feel fine and I feel good

I'm feeling like I never should.

Whenever I get this way,

I just don't know what to say

Why can't we be ourselves like we were yesterday

I´m not sure what this could mean

I don't think you're what you seem

I do admit to myself

That if I hurt someone else

Then I'll never see just what we're meant to be

Every time I see you falling

I get down on my knees and pray

I'm waiting for that final moment

You'll say the words that I can't say

La canción es del grupo New Order (creo que estaounidense), aunque la versión de Jewel a mi me gusta mas. Gracias por crear una canción tan maravillosa y sacar a mas de una de un apuro!

aMoR cOnVeRsE

2007-06-11T00:46:00.000+02:00

Me encanta tener un blog. Voy escribiendo todo lo que me da la gana y está ahí, para quien quiera verlo. Sin embargo no creo que nadie lo lea. No oculto nada, simplemente la gente no lo ve. No es mi culpa.

Ya no sé ni lo que digo.

Hoy estoy triste y no encuentro motivo aparente para ello. Últimamente siempre estoy triste asi que no me alarmo. No puedo hacer lo que me pide el corazón. O no lo quiero hacer. Para mucha gente no sería normal. Para mi lo sería todo. Si lo fuera todo me encantaría. Pero no me encanta porque no lo es. Algo tan fácil se vuelve tan difícil.

Lo único que me apetece es salir ahí fuera y mostrar al mundo lo que soy. Para que nadie me señale con el dedo todavía hay que hacer muchísima política social. Hay muchas mentes cerradas que abrir y mucho camino que recorrer. Pero poco a poco tenemos que ir abriendo terreno, para que los que vengan después encuentren un trabajo que bien se hizo para que algún día todo fuese normal. Pero para eso, tristemente, necesitamos un esfuerzo ajeno. Cuando la cosa no depende de cada uno mismo, el asunto se vuelve feo.

Pero mi mayor preocupación soy yo, no la política social. Necesito que tú me encuentres a mi ya que yo no soy capaz de encontrarte a tí. Y así va mi vida, tan triste y jodida (rima y todo, jiji).

Lo siento si no me entendies, yo tampoco me entiendo a mi misma.

No sé porqué nos dedicamos a complicarlo todo y a dar demasiadas vueltas a las cosas. Con lo fácil (y a veces peligroso) que es hacer las cosas intuitivamente! Espero que el mundo llegue a entenderme algún dia. O lleque yo a entender al mundo. Tampoco lo sé. Lo único que sé es que te quiero desde hace mucho tiempo y no tengo el valor suficiente para decírtelo. Lo siento. Te quiero.

MAITASUNA, AMOR

Agur!

2007-06-09T11:02:00.000+02:00

Parece que fue ayer y ya se ha acabado! Estoy hablando del curso escolar. Y cada dia que pasa me entiendo menos a mi misma. Con el mismo esfuerzo puedo sacar unas notas brillantes y no tan brillantes. Para el año que viene se lo que tengo que hacer, porque necesito una media de 8 como mínimo!

Esta noche va a ser una noche especial. Desde que llegué al instituto hace ya 4 años hasta hoy he estado en la misma clase con la misma gente; despedimos a aquellos que se quedaron por el camino: Alkorta, Xabi, Martinez... pero los que quedamos (y los que no) formamos una gran familia que muy pronto se separará. Se que con muchos mantendré la relación pero con otros no. A partir de unos dias nuestros caminos se separarán y seguramente no volvamos a encontrarnos jamás.

Han sido 4 años estupendos por los que tengo que dar gracias a todos: Ando, Amaia, Silvia, Olatz, Ane, Ima, Garmendia, Dani, yooo, Libe, Miren, Marijo, Edith, Adnan, Blanca, Paula, Maia y Ekain.

La vida tiene etapas que un día empiezan y algún otro terminan. Pues esta etapa de mi vida ya ha terminado y aunque otra nueva comienze, sé que los recuerdos quedarán para siempre.

Pues hoy tenemos la cena de despedida de clase, además iremos todos. Siempre hemos mantenido el buen rollo a pesar de los mas y menos que hemos tenido. Eskerrik asko denoi! Nahiz ta leku guztitatako bakarrik eon gean aupa gu! Eskerrik asko danai!!! Betiko bihotzian!

Y aprendí a llorar en silencio

2007-06-07T23:36:00.000+02:00

Pues yo no lo he superado y creo que nunca lo superaré. Cuando empiezo a ver una pequeña luz al otro lado del tunel se me cae encima una enorme torre de piedras que me llevan otra vez al mismo sitio: al pesimismo, la tristeza y la soledad. Llevo demasiado tiempo esperando a que el tiempo lo cure todo. Sin embargo todavía no ha ocurrido. Siento que cada día que pasa un cachito de mi corazón cae y desaparece para nunca mas volver. Poco a poco me van quitando el poder para amar y yo no puedo hacer nada para remediarlo. Será la vida siempre así de dura? para que sirve vivir si no te tengo... para que sirve respirar si solamente suspiro! Siempre pensé que es mas fácil actuar que vivir y crear tu propio personaje en la vida. Las tragedias pintan mejor en el teatro...

Unknown

2007-06-07T22:13:00.000+02:00

Gabon:

Kitto! Hautsi dut nire buruari emandako hitza! Lagun batek badaki nire bloga existitzen dela! Bai Intz, zutaz ari naiz.

Puuuuf bukatu dira azterketak 2 aste eta gero। Arraroa den arren ez naiz oporretan sentitzen, ez zait iruditzen uda datorrenik. Txipa aldatu beharko.

Nire egunerokoan aspaldi idatzi nuen zerbait erakutsi nahiko nuke gaur! Berezia da niretzat. Aurrerapauso bat izan daiteke nire etorkizunari begira. Eta ez da gutxi.

Denbora asko pasa da azken aldiz barrena askatu nuenetik! Eta nabari dut nire baitan gauzak korapilatsuago dabiltzala.

Lasai bizitzen uzten ez didan nire betiko kezka da, inori kontatzera ausartzen ez naizena! Ondotxo dakizu zuk zer den, naizena naizela ez onartzea! (...) Bada garaia behingoz norbaiti kontatzeko, on egingo lidake norbaitekin hitz egiteak!

(...) Ez dakit nor den momentu hauetan zer idatzi agintzen ari zaidana; bihotza ala burua! Ez ote naiz sentimentuak nahasten ariko? erantzunik gabeko hainbeste galdera dabilkizkit buruan...

(...)Aitzakiak biltzen saiatzen naiz, baina gaurdaino ez dut fundamentuzkorik aurkitu। Behar ez ditudala esan nahi du horrek. (...) Dirudidanaren kontrakoa naiz, kanpotik zuria eta barrutik beltza. Gehiago axola dit ingurukoek diotenak ni neu izateak baino. Eta horrek ez dakar ezer onik.

Nere gelan giltzapetu eta negarrari ekiteko gogoa sartzen zait! Zergatik galdetzen diot nire buruari: Zergatik!!! Bere inguruaren arabera bihurtzen da haur txiki bat pertsona heldu, ingurukoak garatzen du norberaren nortasuna. Zaila da egoera honetan burua altxa eta aurrera jarraitzea.

Aurrera jarraituko dut denborak beti aurrera egiten duelako. Bizitako momentu onak gogoratuz bizitzeak ez dakar ezer onik. Burua altxatzeak buruko min gehiago emango dizkit, hori seguru!

Egunen batean jakingo duzu jakin behar duzuna. Ke no te pike la moska.

Beste bat arte.

Galbahe

2007-06-05T17:15:00.000+02:00

Mi primera entrada al blog. Claro... acabo de crearlo. He pensado que ya es hora de que deje atrás mi librito de sentimientos para publicarlos aquí. La gente que me conoce no creo que vaya a entrar, así que soy libre a la hora de mostrar mis opiniones. Escribiré en dos lenguas, cada día según me dé. Hoy no se porqué lo estoy haciendo in spanish. Como vamos creciendo cada día espero hacerlo yo también y años mas tarde, cuando lea esta que es mi primera entrada, recuerde con nostalgia aquellos tiempos que pasaron y que seguramente ya no volverán. Espero poder dar la talla y reflejar lo que he sentido durante el día con mis relatos. Gracias a una persona (y no sabes que estoy hablando de ti) me ha venido la inspiración y aquí estoy. Gracias por leerme (si es que lo haces).

El temita de hoy se que no es muy interesante... vamos a ver que es lo que me ha ocurrido hoy:

1- Examen de mates a segunda hora. Que tostón por dios. Prefiero no opinar sobre como me ha ido y ver luego la nota. No se para que hacemos un examen con todo lo que hemos dado durante todo el curso, por dios un poquito de por favor! la verdad es que me he sentido muy bien cuando lo he terminado. He sentido como si una etapa en mi vida acabase y otra nueva fuera a empezar. Me he sentido mayor después de hacer un examen de casi dos horas. Creo que llevo razón al decir que tiene mas mérito hacer un examen con una profesora que no se calla mientras lo haces. Va la tia y nos salta con fútbol. Pero bueno... es lo que hay.

2- He sacado un bikain en el trabajo de historia... con lo que me había costado no es para menos. Pero es que cuando empiezo a hacer trabajos no puedo terminar, y creo que en el fondo hasta me gusta. "Lan bikaina egin duzu, baina maparen bat falta zaizu". Tienes razón, Txaro. En todo te doy la razón porque si me quejo me quitas puntos por escuchar verdades que no quieres oir.

3- La venta de los nikis... menudo rollo. Entre que no nos decidíamos y no nos poníamos de acuerdo nos han dado las uvas y claro, ahora hay que hacerlo todo a toda mecha. Mientras lo controles tú y gente parecida a ti no hay problema, pero si te tienes que juntar con gente que no sabe ni lo que hace ten paciencia. Yo por lo menos la tengo y me ha evitado mas que un ataque de ira. La gente me da que pensar, habla sin pensar. O eso es lo que quiero creer porque si tienen creído lo que hoy me han dicho menudo futuro les espera. Luego así les va. Dejemos de criticar a la gente que puede que luego entren aquí y me monten la de Dios (no vayais a pensar que soy la clase de persona que habla sobre la gente por la espalda eh, que eso no es así). Además seguro que ellos hablan igual sobre mí.

4- Mañana tengo examen de Historia del cine y lo último que me apetece es empezar a estudiar. Ya veis lo que hago. Todavía son las cinco y media pasaditas, no hay prisa. Además necesito dormir que en dos dias no he pegado ojo, solo he dormido unas 10 horas entre el domingo y hoy.

Para colmo ayer se me rompió la primera cuerda de la guitarra eléctrica mientras me olvidaba de mi examen de hoy (te puedes imaginar lo atacada que estaba). Menos mal que tengo la otra, mi guitarrita de siempre que me acompaña a todos los lados.

He acabado por hoy, si entrais que sepais que esto solo es un proyecto y un rincón para liberar mis sentimientos y emociones y compartirlos con vosotros. Está en proceso de construcción y lo iré completando según me vayan ocurriendo cosas, siento que no esté completo. !Si es que necesito un día de 35 horas!

Eskerrik asko.

Elixabeth